บทที่ 97 ตั้งคำถาม
“เจิ้งตี้ เจ้าจะหัวเราะทำซากอะไร”
เจิ้งตี้ที่ได้ยินก็ยักไหล่ไปเล็กน้อยและพูดออกมา “ทำไมข้าจะหัวเราะไม่ได้ล่ะ กัปตันจาง เพื่อซ่อนความจริงที่ว่าเจ้านั้นไม่มีกึ๋นพอที่จะทำภารกิจสอดแนมได้นี่เจ้าถึงกับพูดข้อมูลมาส่งๆเพื่อให้พวกเราถอยกลับไปสินะ”
“คงไม่ใช่ว่าหมายจะล้มแผนชิงโจมตีพวกสัตว์ประหลาดของผู้การหรอกนะ”
เพียงสิ้นเสียงของเจิ้งตี้ เหล่าคนทั้งแปดแห่งกองกำลังเทียนเว่ยก็มีท่าทีเดือดดาลแบบสุดๆ
“เจิ้งตี้ เจ้าอย่ามากล่าวหากองกำลังเทียนเว่ยของพวกเรานะโว้ย”
เมื่อเห็นว่าจางหยวนและคนอื่นๆในทีมเทียนเว่ยโกรธจนเก็บอาการไม่อยู่ เจิ้งตี้ก็ได้มองพวกเขาด้วยสายตาที่ดูแคลน “อะไร อยากจะสู้รึไง พวกเจ้าแปดคนคิดจะสู้กับกองกำลังคุนเผิงทั้งห้าร้อยคนนี่นะ นี่พวกเจ้าคงเบื่อโลกมากมายกันแล้วล่ะสิ”
คำพูดของเจิ้งตี้ได้ทำให้หวู่เจียงและคนอื่นๆในกองกำลังคุนเผิงนั้นต่างก็ทำท่าฮึ่มฮั่มกันออกมาในทันที และนี่ทำให้กองกำลังคุนเผิงทั้งหมดแทบจะก้าวเดินเข้าหาจางหยวนและคนอื่นๆแทบจะพร้อมๆกัน พลางมองจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังเทียนเว่ยอย่างเอาเรื่อง
เจิ้งตี้ได้สบถออกมาอย่างดูแคลน “เหอะ ก็ไม่กล้าสินะ ข้าล่ะอยากรู้จริงๆว่าพวกแกจะอยู่รอดได้นานสักเท่าไหร่”
เมื่อหวู่เจิ้งเห็นสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายเตรียมปะทะ เขาในฐานะกัปตันของกองกำลังคุนเผิงเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องใหญ่ระหว่างการทำภารกิจ เขาเชื่อว่าตราบใดที่เขาลดทอ
