ดเพี้ยน
เพียงแต่ว่า ในความทรงจำ ที่ตรงกลางแม่น้ำนั้น ยังมีบุคคลผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย
ผู้นั้นยืนอยู่เหนือศิลาก้อนมหึมากลางแม่น้ำ สายตาเย็นชาทิ่มแทงจ้องมายังตนไม่วางตา
“ฮึ่ย !”
ชั่วพริบตา ลวี่หยางก็หอบลมหายใจเย็นวาบโดยไม่รู้ตัว เงยหน้ามองไปยังทิศที่อยู่ในความทรงจำ แล้วก็พลันเห็น มีเงาร่างผู้หนึ่งปรากฏขึ้นที่ตรงนั้นจริง ๆ!
“ไม่ถูกต้อง…เขาเป็นบุคคลภายนอก!”
“กับดัก!?”
ชั่วขณะนั้น ลวี่หยางกำลัง“ค้นวิญญาณ”อยู่แท้ ๆ ภาพมากมายเบื้องหน้าล้วนเป็นมายา ทว่าเงาร่างของบุรุษผู้นั้นกลับมิใช่ เขา“เป็นของจริง!”
เขาเดินออกมาจากความทรงจำ!
ณ ดินแดนซึ่งไม่อาจเอื้อนเอ่ย
หมอกดำซ้อนทับ เงาร่างเลือนลางปกคลุมทั่วนภา เผยให้เห็นบุรุษรูปงามผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิกลางเวหา เงยหน้าขึ้น สองดวงตาเปล่งประกายดั่งกระแสนทีแห่งดาราจักร
ชั่วลมหายใจถัดมา เขาก็เผยยิ้มออกมา
“ท่านช่างไม่ธรรมดานัก ข้าวางหมากในนิกายศักดิ์สิทธิ์ ขาดสะบั้นทุกห่วงกรรม ท่านกลับล่วงรู้ได้ นำขบวนใหญ่ยกมารอข้า ณ ที่แห่งนี้…”
น้ำเสียงของอั้งเซียวเต็มไปด้วยความเบิกบานหายากยิ่ง ในสายตาเขา เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมิใช่อะไรอื่น นอกจากเกมหมากกระดานระหว่างเขากับ“ท่านผู้อยู่เบื้องหลัง”ผู้หนึ่ง เขาเดินหมากโดยใช้อวี้ซู่เจินเป็นหมากฝ่ายตน อีกฝ่ายกลับส่งหงจวี่กับชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินมาโต้ หยุดยั้งการเคลื่อนไหวของหมากเขาไว้ได้
นี่มิใช่เรื่องธรรมดาเลยจริง ๆ!
“สามาร
