รตรวจสอบพื้นที่โดยรอบด้วยทักษะสัมผัสด้วยเสียง และได้พบว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้ล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นต่ำ หากเขาจะวิ่งฝ่าไปก็ไม่ใช่เรื่องยาก
หลังจากเขาตัดสินใจแล้ว เฉินเฉียงก็ได้เตรียมที่จะลุกขึ้นและได้พบกับสัตว์ประหลาดหมูป่าเขี้ยวดาบที่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นต่ำสองตัวเดินมาทางเขา
สิ่งที่ทำให้เขาสนใจนั้นไม่ใช่ความแข็งแกร่งของพวกมันแต่เป็นสิ่งที่พวกมันกำลังคุยกันอยู่
ด้วยการที่หมูป่าเขี้ยวดาบสองตัวนี้ไม่ได้สังเกตเห็นเฉินเฉียงผู้ซึ่งกำลังทำตัวกลมกลืนไปกับผืนฝุ่นและหินผา และพวกมันยังไม่คิดว่าเฉินเฉียงนั้นจะมีความสามารถที่จะรับฟังพวกมันออก
“พี่ใหญ่ ทำไมพวกเราต้องมาลาดตระเวนอยู่แบบนี้อีกเนี่ย นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะยังไม่เห็นใครเลยสักคน”
“ไอ้โง่ แกแค่ทำตามที่นายพลแจ็คกัลสั่งก็พอแล้ว อย่าได้บ่นอะไรไร้สาระอีก”
“เออใช่ พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่านายพลแจ็คกัลเรียกพี่ไปพบมาไม่ใช่รึ”
“บอกหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่อาจวางใจได้เป็นแน่”
“เออ ก็ได้ก็ได้ แต่แกอย่าได้ไปปากมากพ่นไปเรื่อยล่ะ”
“การที่พวกเรามาออกันอยู่ที่นี่นั้นแกไม่สังเกตมั่งรึไงว่าตอนนี้พวกเราบางส่วนเองก็ได้มุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้น่ะ ความจริงแล้วก็คือตอนนี้มีนายพลของเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ที่นั่นจำนวนแปดคน เมื่อถึงเวลา พวกเราก็จะล้อมพวกมันได้อย่างสมบูรณ์”
“จริงเหรอพี่ใหญ่ พี่รู้ได้ยังไงว่าที่นี่ว่ามีไอ้พวกมนุษ
