้ยงจบลง เฉินเฉียงได้กลับไปยังบ้านพักของทีมเก็บกู้ซากศพ
หลังจากเฉินเฉียงจากไปนั้น ที่นี่ก็เหลือเพียงเจ้าอ้วนและคนอื่นๆอีกหกคนที่ยังไม่อาจปลุกพลังสายเลือดได้
“พี่เฉียง พี่ต้องกลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อยๆนา หากพี่ไม่กลับมาบ่อยๆล่ะก็ พวกเราคงจะอดกินเนื้อแบบนี้ไปอีกนานแสนนานแน่ๆ ช่างอร่อยจริงๆ”
ในค่ำคืนนี้ เจ้าอ้วนพูดคุยกับเฉินเฉียงโดยไม่คิดจะวางมือจากเนื้อสัตว์ประหลาดเลยสักเวลา
“เจ้าอ้วน ไปกับข้าหน่อยนะพรุ่งนี้ ข้าจะไปเยี่ยมหลุมศพปู่ซุนน่ะ”
เมื่อเห็นเจ้าอ้วนเคี้ยวเนื้อสัตว์ประหลาดในปากนี้ก็อดทำให้เฉินเฉียงนึกถึงค่ำคืนที่ปู่ซุนดื่มกับเขาตอนที่เข้าร่วมกับทีมลาดตระเวนครั้งแรกไม่ได้
วันถัดมา เฉินเฉียงและเจ้าอ้วนได้ไปยังหลุมศพของปู่ซุนด้วยกัน
“พี่เฉียง ตั้งแต่เจ้าจากไปนั้น พวกเราทั้งหกเองก็มาแวะเวียนมาหาปู่ซุนกันทุกสองวัน เราเองก็หวังจริงๆว่าจะได้กลับไปเป็นเหมือนวันก่อนๆที่พวกเราได้อยู่สนุกด้วยกัน”
เมื่อยืนต่อหน้าป้ายหลุมศพของซุนต้าฮู่ เฉินเฉียงได้รำลึกความหลังเกี่ยวกับคำมั่นที่ทั้งสองเคยให้กันไว้
“อย่ากังวลนะครับ ปู่ซุน ข้าจะต้องนำธงแห่งกองกำลังเทียนเว่ยมาให้จงได้”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้ใช้นิ้วปาดตัวอักษรที่เขาเคยได้สลักเอาไว้ หลังจากนั้นเขาก็ได้ยืนขึ้นก่อนที่จะดึงดาบดั้นเมฆออกมา
“เจ้าอ้วน ถอยไปหน่อย”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ตวัดดาบดั้นเมฆในมือของเขา
บังเกิดประกายแสงที่ตวัดไปมากลางอากาศ นี่คื
