นักรบของพวกเรานั้นแข็งแกร่งขึ้น”
“อย่างไรก็ตาม การได้แก่นคริสตัลพวกนี้มานั้นอาจจะทำให้นักรบของพวกเราเองชะล่าใจ และอาจทำให้พวกเขาคิดว่าแก่นคริสตัลพวกนี้เป็นสิ่งที่หากันได้ง่ายๆ”
“หากเป็นแบบนี้ ต่อให้พวกเขาจะมีระดับการบ่มเพาะที่แข็งแกร่งขึ้นมา แต่ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเขาจะตกลงในทันที”
“ข้าเองคิดหวังไว้ว่าแก่นคริสตัลที่อาณานิคมได้มาในทุกๆก้อนต้องมาจากการต่อสู้ของเหล่านักรบของเรา”
“มีเพียงการต่อสู้กับสิ่งแวดล้อมอันโหดร้ายนี้อย่างต่อเนื่อง อาณานิคมของเราจะยิ่งเข้มแข็งมากขึ้น และนี่คืนหนทางรอดของอาณานิคมของพวกเรา”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินก็นำแก่นคริสตัลกลับไปด้วยความคิดเดียวกัน
ต่อให้เขาจะถือได้ว่าไม่ใช่คนของที่นี่แล้ว แม้นายพลหลิงเว่ยจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเขา แต่ด้วยแนวคิดที่สมกับการเป็นผู้นำอาณานิคมนี้เองทำให้เฉินเฉียงนับถือเขาขึ้นมาอย่างหมดใจ
อย่างไรก็ตาม เขาเองได้ส่งมอบแก่นคริสตัลที่เขาซื้อมาสองก้อนจากสำนักมอบให้กับหลิงเว่ย
“นายพลหลิง แก่นคริสตัลระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางสองก้อนนี้สามารถอยู่ที่นี่ได้ ส่วนท่านจะเอามันไว้ตั้งโชว์หรือมอบให้ใครนั้นแล้วแต่ท่าน สิ่งนี้เป็นเพียงของขวัญเล็กๆน้อยๆที่ข้ามอบให้ท่านในฐานะที่เป็นสมาชิกของที่นี่คนหนึ่งได้รึเปล่า”
“ฮ่าฮ่า ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”
หลิงเว่ยรับแก่นคริสตัลทั้งสองก้อนนี้ด้วยความยินดียิ่ง
“มามา เฉินเฉียง คืนนี้พวกเรามาดื่มกัน”
หลังจากงานเลี
