เขาเลย แม้แต่ศิษย์สำนักเองเต่าดำเองก็ไม่มีของดีแบบนี้
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเขาดูของข้างในแล้วก็ตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
มันคืออาวุธหลากหลายประเภทนับร้อยชิ้น แต่ละชิ้นล้วนแล้วดีกว่าอาวุธที่อาณานิคมเขาหมางมีอยู่ อย่างน้อยๆก็ขั้นหนึ่ง
นอกจากนี้ยังมีแก่นคริสตัลอีกนับพัน ทุกอันแล้วแล้วแต่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นต้น
เมื่อคิดถึงว่าตอนที่เขาและเฉินเฉียงไปทำภารกิจรังเจ็ดหมาป่าและกลับมา ผู้คุมภารกิจของตึกจอมพลแห่งเมืองเหมันต์จันทราได้มอบรางวัลค่าเข้าร่วมเป็นแก่นคริสตัลทหารขั้นสูงห้าก้อนซึ่งถือว่าล่อตาล่อใจมากแล้ว ไม่คิดว่าจากกันเพียงไม่กี่เดือน เฉินเฉียงกับมีทรัพยากรที่เหนือล้ำกว่ามากนัก
“เฮ้ออออ สำนักเต่าดำนี่ทรงพลังจริงๆ เฉินเฉียง สิ่งเหล่านี้จะช่วยเหลืออาณานิคมของพวกเราได้อย่างมาก”
“ข้าเองขอรับแหวนและอาวุธเหล่านี้ไว้แล้วกัน แต่กับแก่นคริสตัลนี้ เจ้าควรจะนำกลับไป”
หลังจากพูดจบ หลิงเว่ยได้ส่งคืนแก่นคริสตัลทั้งหมดให้เฉินเฉียง
“อ้าว ทำไมกันล่ะครับ”
หลิงเว่ยได้เรียกกัปตันจางผู้กำลังเดินลาดตระเวนอยู่ให้เข้ามา “กัปตันจาง นำไข่พวกนี้ไป คืนนี้พวกเราจะเลี้ยงต้อนรับอัจฉริยะของอาณานิคมของเราเป็นอย่างดี วันนี้ผ่อนคลายเรื่องสัตว์ประหลาดได้เลย”
หลังจากกัปตันจางนำไข่ดินออกไปแล้ว หลิงเว่ยก็ได้พูดขึ้นมา “เฉินเฉียง แก่นคริสตัลที่เจ้านำกลับมานั้นแน่นอนว่าพวกเราย่อมต้องการ เพราะมันจะช่วยเสริมสร้างให้
