ของเขาในตอนนั้น เขาเองหากไม่บาดเจ็บหนักก็ต้องตกตาย
และด้วยคำพูดของเฉินเฉียงก่อนหน้านี้เองทำให้เขาอับอายเกินกว่าที่จะไล่ตามต่อไป
แต่กับคนอื่นที่มีเป้าหมายเดียวกับเขานั้นย่อมไม่แยแสในเรื่องแบบนี้เหมือนเขา และนี่เองจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผอ.เฉียนจึงได้รอบติดตามเฉินเฉียงมา
หากว่ามีอาจารย์คนใดในสำนักทำเรื่องชั่วร้าย ที่ไม่เพียงจะแย่งชิงแก่นโลหิตแล้วยังต้องการจะฆ่าเฉินเฉียงล่ะก็ เขาเองจะออกโรงมาช่วยชีวิตเฉินเฉียงในทันที
แต่ผอ.เฉียนเองนั้นไม่คิดว่าเฉินเฉียงจะมีทักษะในการหลบหนีและมีการโจมตีที่แข็งแกร่งขนาดนี้ จนท้ายที่สุด เขาก็จัดการเรื่องทุกอย่างและสลัดผอ.เฉียนไปจนหลุด นี่ทำให้ผอ.เฉียนมั่นใจว่ายังไงเฉินเฉียงก็ต้องปลอดภัย
เมื่อผอ.เฉียนกลับไปที่ห้องของตน เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเป็นบ้าเป็นหลังเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลู่คังเฟิง
เขาควรจะเล่าให้ฮู่ต้าไฮ่ฟังดีไหมหว่า
แต่ในที่สุดแล้วเขาก็ฝืนกล้ำกลืนอาการคันปากของเขาเอาไว้ได้
เขารู้ดีว่าหากฮู่ต้าไฮ่รู้ว่าหลู่คังเฟิงเกือบตกตายด้วยลูกศิษย์ของเขาคงต้องล้อเลียนกันจนตายไปข้างหนึ่ง
เมื่อถึงตอนนั้น หลู่คังเฟิงคงบากหน้าอยู่ที่สำนักไม่ไหวจนต้องออกจากสำนักไป
…
ในตอนนี้เหล่าผู้ลอบตามติดชีวิตเฉินเฉียงได้ทยอยกลับสำนักมาทีละคนสองคน
นั่นก็เพราะเมื่อพวกเขาไปที่ถ้ำหลิว พวกเขาไม่พบเฉินเฉียงแม้แต่เงา แถมพวกเขาต้องไปสังหารเสือดาวเมฆเพลิงแทนเฉินเฉียงซะอ
