ที่จะรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย
นี่ทำให้เขาอดที่จะคิดไม่ได้ว่าแม้แต่อาจารย์ฮู่ของเขาก็ยังโดนล่อลวงโดยแก่นโลหิตอสูรระดับราชาที่เขาได้มาด้วยอย่างนั้นหรือ
หากเป็นแบบนั้นจริง เขาคงไม่อาจจะต้านทานไหว…….
“เฉินเฉียง เจ้ามองข้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง ว่าแต่ เจ้ายังเก็บแก่นโลหิตอสูรไว้กับเจ้าอยู่รึเปล่า”
อย่างที่เขาคาดไว้ และนี่ทำให้เขาเองรู้สึกประหม่าแบบสุดๆ เมื่อได้ยินคำว่าแก่นโลหิตอสูรออกมาจากอาจารย์ของเขา
“เอ่ออออ ท่านอาจารย์ แก่นโลหิตยังอยู่ที่ข้า แต่…ข้าคิดว่าจะฝากไว้ที่ผอ.จะดีกว่า”
เฉินเฉียงได้ยกชื่อผอ.มาอ้างโดยหวังว่าอาจารย์ของเขาจะหวาดๆขึ้นมาบ้าง
ต่อให้เป็นอาจารย์ของเขาก็ตาม แต่ต่อหน้าสิ่งเย้ายวนที่ทรงพลังอย่างแก่นโลหิตอสูรระดับราชา ใครจะกล้ามั่นใจได้ว่าเขาจะไม่โดนอาจารย์ของเขาฉกฉิง
“เยี่ยม เยี่ยมจริงๆ ดีแล้ว เจ้าเก็บไว้นั่นแหล่ะดีแล้ว”
เฉินเฉียงเมื่อเห็นท่าทางของฮู่ต้าไฮ่ก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้ ดูๆไปแล้วเขารู้สึกว่าอาจารย์ของเขาไม่มีแผนที่จะฉิงแก่นโลหิตไปจากเขา แถมเขายังเอาหลังไปพิงประตูพลางทำท่าโล่งใจเสียอย่างนั้น
ในที่สุฮู่ต้าไฮ่ก็ดึงให้เฉินเฉียงนั่งลงกับพื้นและพูดออกมาอย่างจริงจัง “เฉินเฉียง ในตอนนี้เจ้าได้สร้างเกียรติยศครั้งใหญ่ให้กับพวกเรา แถมรางวัลที่เจ้าได้นั้นแม้แต่อาจารย์บางคนก็ยังอิจฉา เจ้าต้องระวังตัวเองในอนาคตล่ะ”
“คงไม่มั้งครับท่านอาจารย์ มัน…ก็แค่แก่นโลหิตกับแต้มคะแนนเอง
