กนั้น ผอ.ได้กระแอมอีกครั้งก่อนที่จะพูดออกมาอย่างเสียงดังฟังชัด “ด้วยเกียรติยศที่เฉินเฉียงได้ทำเอาไว้นี้ ทางสำนึกจึงตัดสินใจมอบรางวัลพิเศษจำนวนหนึ่งแสนแต้มคะแนนในทันที และจะยอมให้เฉินเฉียงได้กลับไปเยี่ยมเยือนบ้านเกิด”
ฮะ
การตัดสินใจของผอ.นี้เรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนในหอประชุมอีกครั้ง
“หนึ่งแสนแต้มคะแนน เนี่ยนะ นับแต่นี้เขาไม่ต้องทำอะไรแล้วนะนั่น แต้มคะแนนนี่เพียงพอให้ใช้ไปตลอดชีวิตเลยนะ”
“หากรู้แบบนี้ข้าเข้าร่วมด้วยดีกว่า แค่ทำภารกิจครั้งเดียวก็อยู่ได้ไปชั่วชีวิตแล้ว”
“พูดไปก็เท่านั้นแหล่ะน่า เมื่อดูสิ่งเกิดขึ้นนี้ เฉินเฉียงสมควรได้มันไปแล้ว”
ท่ามกลางเสียงที่แสดงความอิจฉาของผู้คนนั้น ด้วยสิ่งนี้แน่นอนว่าเฉินเฉียงย่อมมีความสุขอย่างไม่ต้องพูดออกมา
ถึงแม้หากเทียบกับรางวัลที่เขตกันหนันมอบให้เขาจะดูห่างกันมากนัก แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการอย่างมากในตอนนี้
ด้วยหนึ่งแสนคะแนนนี้ เขาสามารถเก็บตัวบ่มเพาะในห้องบ่มเพาะไปได้อีกนาน
นี่ยังไม่รวมถึงการกลับไปอาณานิคมอีก
นี่ก็เป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่เขาจากอาณานิคมเขาหมางมา
และเหนือสิ่งอื่นใดแล้ว เขากำลังหวังจะออกไปผจญภัยในโลกภายนอกอีกครั้งเพื่อเป็นการฝึกฝนอยู่พอดี
หลังจากผอ.เฉียนได้ประกาศรางวัลออกมา ผู้ดูแลหอภารกิจหลิวได้ส่งแต้มคะแนนหนึ่งแสนแต้มให้เฉินเฉียงผ่านกำไลสื่อสาร
“ขอบคุณครับ ผอ.”
“ฮ่าฮ่า เฉินเฉียง เจ้าสมควรได้รับมันแล้ว เอาล่ะ เจ้าไปได้แล
