แล้ว ของที่มีค่าที่สุดของเรื่องในครั้งนี้ก็คือแก่นโลหิตสัตว์ประหลาดระดับราชาขวดนี้
ส่วนเหรียญตราสีเงินนี้ เขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
นั่นก็เพราะตัวเขานั้นมีเป้าหมายที่จะแย่งชิงธงแห่งกองกำลังเทียนเว่ยมาให้ได้
อย่างไรก็ตาม ศิษย์สำนักคนอื่นกลับคิดต่างในเรื่องนี้
“นั่นมันเหรียญตราแห่งผู้การกันหนันไม่ใช่เหรอ สำหรับพวกเราไม่ได้ต่างไปจากตราประทับของจักรพรรดิเลยนะ”
“แค่มีเหรียญนั้นไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ไปได้แล้วไม่ใช่เหรอ”
“แหงสิ เฉินเฉียงฉลาดจะตาย เขาต้องเลือกทำงานที่นั่นอยู่แล้ว”
“เจ้าพูดถูก ว่าแต่ทำผู้การถึงกับมอบเหรียญตรานี้ให้เขากันล่ะ อย่าบอกนะว่าผู้การสนใจในตัวเฉินเฉียง”
“ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ข้าว่าตอนที่เขาช่วยกันสู้กับเว่ยฉิงเชินต้องชนะใจนางไปแล้วแน่ๆ นี่เรียกว่าเขวี้ยงหินครั้งเดียวได้นกสองตัวชัดๆ”
ในขณะที่ศิษย์คนอื่นกำลังพูดคุยกันนั้น แต่เฉินเฉียงกลับไม่ได้แยแสแต่อย่างใด หลังจากเขาเก็บของรางวัลไปแล้ว เขาก็ได้ก้มหัวอย่างเคารพและพูดออกมา “ขอบคุณครับ ผอ.”
เมื่อเห็นเฉินเฉียงทำท่าจะจากไป ผอ.ได้รั้งเขาเอาไว้ก่อน “เฉินเฉียง รอก่อน”
“ฮื้อออ”
เฉินเฉียงได้หยุดเท้าลงพร้อมกับมองไปที่ผอ.เฉินอย่างสงสัย
“ฮ่าฮ่า เฉินเฉียง เจ้านั้นนำเกียรติยศอันยิ่งใหญ่มาให้สำนักเรา ในขณะเดียวกัน เจ้ายังช่วยเหลือภัยอันตรายร้ายแรงของมนุษยชาติ ในฐานะผอ.สำนักเต่าดำแล้วจะไม่มอบรางวัลให้เจ้าเลยจะได้ยังไง ใช่ไหมล่ะ”
หลังจา
