พียงจะมีวิสัยทัศน์ที่สั้นประดุจตาบอดแล้ว คนพวกนี้ยังคิดว่าการประลองในสนามประลองเป็นตายนั้น ร้ายแรงพอๆกับการที่เขาได้เผชิญหน้าในสถานการณ์เป็นตายกับถูหมั่นเถียน
หลังจากผ่านประสบการณ์เป็นตายมาซ้ำๆทำให้เขารู้สึกได้ว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก และนี่ทำให้เขานั้นรู้สึกได้ว่า สิ่งเหล่านี้มีค่าเสียยิ่งกว่าการประลองในสนามประลองเป็นตายมากนัก
เขาได้ลอบคิดในใจว่าเมื่อใดก็ตามที่เขานั้นไม่สามารถบ่มเพาะในสำนักแห่งนี้ได้แล้ว เขานั้นจะออกจากที่นี่ไปเผชิญหน้าโลกภายนอกในทันที หากไม่เช่นนั้นแล้ว เมื่อยามถึงสถานการณ์ที่ร้ายแรงกว่า เขาคงไม่อาจจะรอดพ้นไปได้
แม้แต่อาจารย์ของเขาเองก็ยังบอกเอาไว้ว่าภัยคุกคามที่แท้จริงในโลกภายนอกนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์
แต่มาถึงตอนนี้เขายังไม่เคยเจอพวกมันเลยสักครั้ง
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงก็พานคิดไปถึงว่า ยามใดที่ศิษย์ในสำนักพบเจอมนุษย์กลายพันธุ์ พวกเขาคงไม่รอดเป็นแน่แท้
หลังจากคิดแล้ว เฉินเฉียงไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ขอกลับไปพักก่อน”
ฮู่ต้าไฮ่เองเมื่อได้เห็นท่าทางของเฉินเฉียงแล้ว เขาก็ได้พยักหน้าและพูดออกมา “ก็ดี เมื่อเจ้ากลับมาแล้วจงพักซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน”
อย่างไรก็ตาม ไม่ทันที่เขาจะได้จากไป เสียงกำไลสื่อสารของเขาก็ได้ดังขึ้นมา
และเป็นจังหวะที่กำไลสื่อสารของทุกคนก็ได้ดังขึ้นเช่นเดียวกัน
“อาจารย์และศิษย์ทุกคนแห่งส
