ลือดแบบนี้เนี่ยนะ”
“แค่ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องแหกตาแล้ว”
แม้กัวเหลียงจะไม่ชอบจ้าวฮั่น แต่เขาก็อดจะหวั่นไหวเมื่อได้ยินคำพูดนี้ไปเหมือนกัน นี่ทำให้เขาเอ่ยปากถามเฉินเฉียงออกมา
“ศิษย์น้อง….เอ่อ…เจ้าได้เห็นสาวน้อยคนนั้นจริงๆใช่รึเปล่า”
เฉินเฉียงได้มองไปที่กัวเหลียงอย่างไร้คำพูด ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะตอบ แต่มีคนอื่นมาตอบแทนเขาแล้ว
“ข้าว่านะ ต้องเป็นเฉินเฉียงที่พยายามรับความดีความชอบในเรื่องนี้จึงได้กุเรื่องขึ้นมาเพื่อเพิ่มชื่อเสียงของตัวเองมากกว่า”
“แล้วแหวนในมือทั้งห้าวงนั่นล่ะ”
“เป็นไปได้ว่าเขาน่าจะไปเจอบางคนฆ่าถูหมั่นเถียนและคนอื่นๆแล้วขโมยพวกมันมามากกว่า”
“จิ้จิ้จิ้ ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล หญิงสาวแบบนั้นจะมาไกลขนาดนั้นเพื่อฆ่ากองโจรเล็กๆทำไมกัน
….”
หลังจากได้ยินคำพูดของผู้คนโดยรอบแล้ว ในตอนนี้เขารู้สึกรำคาญขึ้นมาอย่างสุดหัวใจ
แต่มันไม่ได้มาจากที่มีคนอื่นสงสัยเขาหรือแม้แต่เรื่องที่เขาถูกคนอื่นใส่ร้าย
แต่มันเป็นเพราะว่าช่วงไม่กี่วันนี้เขาพบเจอสิ่งที่ยากลำบาก จนทำให้เขานั้นรู้สึกได้ว่าสภาพแวดล้อมในสำนักแห่งนี้มันสุขสบายเกินไป
มีเพียงคนที่ผ่านประสบการณ์ที่ได้เห็นฉากการถูกฆ่าล้างและผ่านประสบการณ์เป็นตายมาอย่างเขาแล้วเท่านั้นที่รู้ว่าธาตุแท้ของมนุษย์นั้นน่ารังเกียจขนาดไหน และนี่ทำให้เขานั้นคาดเดาอนาคตของมวลมนุษยชาติได้ในทันที
ศิษย์สำนักเต่าดำนั้นเปรียบได้ดั่งดอกไม้ในเรือนกระจก คนเหล่านี้ไม่เ
