บทที่ 304 บุคคลที่มิควรจะปรากฏกาย
กาลเวลาผันผ่านฉับไว ดั่งลูกศรลอยวาบ สรรพชีวิตในโลกหล้าเวียนหมุนไม่หยุดดั่งกระสวยปั่นด้าย
ณ เจียงหนาน ภายในลานบ้านอันเงียบเชียบแห่งหนึ่งในเมืองของมนุษย์ธรรมดา
สถานที่แห่งนี้ถูกวางค่ายกลตัดขาดผู้คนโดยรอบจนหมดสิ้น ไม่อาจมีผู้ใดเข้ามารบกวนได้แม้สักคนเดียว และภายใต้เงาร่มของต้นไม้ขนาดใหญ่
ณ กลางลานบ้าน ก็เห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ สวมเสื้อคลุมแดงเพลิง
ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูไปแล้วคล้ายลวี่หยางทุกกระเบียดนิ้ว แตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ เขาดูอ่อนวัยยิ่งกว่า อีกทั้งคิ้วยกเฉิด ริมฝีปากยังแย้มขึ้นนิดๆ แฝงแววทะนงร้อนแรงยิ่งกว่าเรือนร่างเดิมของลวี่หยางเสียอีก ทว่าสิ่งเดียวที่น่าเสียดายก็คือ ในแววตาเขาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย รูม่านตาไร้แสงสดใส ดั่งร่างไร้จิตวิญญาณ เห็นชัดว่า…นี่เป็นเพียงกายอันว่างเปล่า
“ไม่เลว…ไม่เลวทีเดียว”
มุมหนึ่งในลาน ลวี่หยางยืนชมผลงานของตนเองผ่านสายตาของผู้ฝึกตนรวมลมปราณซึ่งถูกเขาควบคุมด้วยพรสวรรค์ “หุ่นเชิด” พินิจร่างจำแลงด้วยความพึงใจ
ในยามนี้เขาได้เปิดใช้หลักการสมมติฐานแล้ว
แม้เขาไม่อาจแน่ใจได้ว่ามีเจินจวินใดจับตาดูเขาอยู่หรือไม่…แต่เขาเลือกที่จะถือว่า ‘มี’ เสียก่อน
ดังนั้น ตลอดกระบวนการหลอมสร้างร่างจำแลงแห่งครรภ์เซียนนี้ เขาไม่เคยเปิดเผยร่างแท้ของตนแม้เพียงครึ่งก้าว
แม้เท่านี้…ก็ยังไม่อาจเรียกได้ว่าปลอดภัยเสียทีเดียว!
‘ร่างจำแลงแ
