เฉินเฉียง
เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่ไล่หลังมา เฉินเฉียงได้ลองหันไปดูก็ต้องตกใจอีกครั้ง
คลื่นพลังที่เขาเห็นนี้ทรงพลังกว่าก่อนหน้านี้มากนัก ไม่มีทางเลยที่เขาจะหลุดรอดไปได้
หากเขาโดนเข้าล่ะก็ ร่างกายต้องขาดสองท่อนเป็นแน่
ในขณะที่กำลังสิ้นหวังอยู่นี้ ก็ได้มีผ้าไหมสีขาวที่ยืดยาวมาตรงหน้าเขาก่อนที่จะจับเข้ากับข้อมือของเขาแล้วดึงออกมาให้หลุดพ้นจากคลื่นพลังนี้
กว่าที่เฉินเฉียงจะรู้ตัวเขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่
และข้างๆเขานั้นเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดสีขาว
ใช่ เป็นเด็กผู้หญิงจริงๆ
เด็กผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา
เธอมีหุ่นที่เพรียวสลวยและมีสีผิวที่ขาวยิ่งกว่าเสื้อผ้า ผมของเธอนั้นดำขลับและยาวปกไหล่ ใบหน้าที่น่ารักเหนือกว่าจะพรรณนาได้ ดวงตาสีดำคู่โตที่เปล่งประกายได้มองไปที่ถูหมั่นเถียนที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีจริงจัง
ถูกหมั่นเถียนเองก็ได้มองกลับมาด้วยเช่นกัน
“เจ้า…เทพธิดาหยก เว่ยฉิงเชิน”
เมื่อเห็นผ้าไหมสีขาวที่อยู่ในมือเด็กสาว ถูหมั่นเถียนจึงได้พูดออกมา
“ต้องขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า” เฉินเฉียงที่พึ่งรอดพ้นจากความตายมาได้นั้น ก็ได้ทำการฝืนทนต่อความเจ็บปวด จัดสรรพลังสายเลือดภายในอกใหม่ในระหว่างขอบคุณหญิงสาวคนนี้
สาวน้อยในชุดขาวไม่ได้มองที่เขาแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะพูดออกมา เธอมองไปที่ถูหมั่นเถียนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมน้ำเสียงที่นุ่มนวล
“ถูหมั่นเถียน ในฐานะที่เป็นถึงนักรบสายเลือดระด
