บทที่ 72 แข็งแกร่งกว่าเดิม
เขาได้ใช้ทุกวิถีทางอย่างสุดความสามารถ แต่นั่น ก็ยังไม่อาจทำให้เขานั้นหลุดรอดไปจากลิงยักษ์ตัวนี้ได้ และในตอนนี้ เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะหลุดจากเงื้อมมือของวานรยักษ์ตัวนี้อีกต่อไป
วานรยักษ์จับคอของเฉินเฉียงเอาไว้อย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียว
“ไอ้มนุษย์ตัวเหม็น ไม่นึกเลยจริงๆว่ามนุษย์อย่างเจ้านั้นจะเข้าใจภาษาของพวกเรา”
“แต่กับเรื่องเพียงเท่านี้ เจ้าคิดว่าจะทำให้เจ้าหนีรอดไปได้อย่างนั้นรึ”
“เผ่าพันธุ์อันต่ำต้อยสันดานเสียแบบเจ้าสมควรจะลงนรกตามไอ้ตัวก่อนหน้านี้ไปซะ”
เพียงพูดจบ วานรยักษ์ค่อยๆบีบมือของตัวเองแรงขึ้นเรื่อยๆ เฉินเฉียงในตอนนี้เองก็เริ่มที่จะหายใจอย่างยากลำบาก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากเขียวเป็นแดง และเปลี่ยนจากแดงเป็นดำคล้ำอย่างช้าๆ
เมื่อเขาได้เห็นวานรยักษ์ชูกำปั้นอีกข้างขึ้นมา เฉินเฉียงแทบจะถอดถอนความคิดที่จะรอดออกไปได้ในทันที
จบแล้วสินะ
เขาไม่คิดเลยจริงๆว่าจะต้องมาตกตายอีกครั้งหลังจากพึ่งจะตายไปเมื่อสามเดือนก่อน (ตายแล้วทะลุมิติมายุคนี้)
คำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้กับปู่ซุน เขาคงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
แต่ที่ค้างคาใจเขามากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นไอ้ตัวลอบกัดอย่างจ้าวฮั่น
หากไม่ใช่เพราะมัน เขาคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
ก่อนหน้านี้ เฉินเฉียงนั้นยังคิดอยู่ว่าในฐานะที่เป็นมนุษย์คนหนึ่งแล้ว เขาเองก็สมควรจะเป็นนักรบที่จะนำพาสันติสุขมาให้เผ่าพันธุ์ และต่อสู้ด้วยกันร่ว
