นนี้
“ศิษย์น้อง นี่เจ้าคิดจะทิ้งชีวิตรึไงกัน”
“ศิษย์พี่อย่ากังวล มันโจมตีข้าไม่โดนหรอก ด้วยท่าเท้าของข้า ลิงแก่ๆตัวนี้ทำอะไรข้าไม่ได้อย่างแน่นอน”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ใช้ก้าวย่างสวรรค์ด้วยย่างก้าวแรกและได้ไปปรากฏอยู่บนหัวของวานรยักษ์ เพียงชั่วความคิดโดยไม่ติดขัด เขาได้ใช้เคล็ดวิชาสะกดข่มมารสวรรค์ในทันที
วานรเขี้ยววายุที่ในตอนนี้ขับไล่หลิวซวนเอ๋อและผู้ติดตามไปได้ทำให้มือของมันว่างและมีสมาธิกับกัวเหลียงมากขึ้น แต่ด้วยการที่มันโดนการโจมตีทางวิญญาณของเฉินเฉียงทำให้มันนั้นรู้สึกเหมือนกับโดนตีหัวจนมึนและสะบัดหัวไปมา
“ศิษย์พี่กัว จะยืนเฉยๆทำมะเขืออะไรเนี่ย”
เมื่อกัวเหลียงได้เห็น ก็รู้ได้ในทันทีว่าเฉินเฉียงใช้การโจมตีทางวิญญาณ แถมได้ผลดีเสียด้วย
“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์น้อง ดูนี่ให้ดีนะ”
เฉินเฉียงที่หันไปมองก็เห็นมีดเล่มหนึ่ง
ความยาวของมันแม้จะสั้นกว่าดาบของกัวเหลียงก่อนหน้า แต่มันกลับมีแสงที่ยื่นออกมาจากมีดนั่น และในตอนนี้มันได้พุ่งตรงเข้าไปยังไหล่ของวานรยักษ์
ดาบพลังงาน…งั้นเหรอ
หลังจากที่ลิงยักษ์ ถูกโจมตีด้วยเคล็ดวิชาสะกดข่มมารสวรรค์เข้าไปแล้วทำให้มันนั้นแทบจะไม่มีความคิดที่จะป้องกันตัวเองแต่อย่างใด
และนี่เองจึงเป็นโอกาสให้กัวเหลียงที่ในตอนนี้ทิ่มแทงดาบพลังงานไปที่ไหล่ของวานรยักษ์ ได้ตวัดดาบอีกครั้ง และนี่ทำให้แขนข้างหนึ่งของมันต้องหลุดออกมา
“โฮกกกกก”
ด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะทานทนนี้ทำให้วาน
