ลวิญญาณจะมีวิธีการโจมตีที่หลากหลาย หากว่าพวกเราโดนโจมตียามค่ำคืนเกรงว่าจะไม่เหมาะนัก”
“ข้าว่าพวกเราน่าจะลองส่งเสียงเพื่อล่อมันดูนะ”
ผู้ติดตามของหลิวซวนเอ๋อได้เสนอความคิดเห็น
“ก็ดีนะ ศิษย์น้องหลิว ข้าว่าความคิดนี้ก็ไม่เลว” กัวเหลียงนั้นแข็งแกร่งที่สุดในที่นี้และพร้อมที่จะเผชิญหน้าได้ทุกเมื่อ เขาจึงเห็นด้วยเป็นคนแรก
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคิดจะปฏิเสธหรือออกความเห็นอีก หลิวซวนเอ๋อก็ได้พยักหน้ารับในทันที “ก็ได้ ยังไงซะพวกเราก็ต้องหามันให้พบอยู่แล้ว หากว่าสัตว์ประหลาดที่มาต่อให้ไม่ใช่ลิงแก่นั่น เราก็จะฆ่ามันและใช้กลิ่นเลือดล่อมันออกมา”
เพียงสิ้นคำพูดนี้ เฉินเฉียงได้กระซิบออกมา “ศิษย์พี่หลิว ตรงนั้นมีความเคลื่อนไหว”
“ศิษย์น้องเฉิน ทักษะของเจ้ามันห่วยแตกชะมัด หากว่ามีอันตรายจริงทำไมพวกเราไม่มีใครรู้สึกเลยล่ะ” ไป่ชิจิ้งที่ไม่ชอบเฉินเฉียงอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อมีโอกาสจึงได้เชิดหน้าเหลือกตามองเฉินเฉียงและพูดออกมาด้วยเสียงอันดัง
“ไอ้นรกโง่เง่า หุบปากเดี๋ยวนี้ ศิษย์น้องของข้าพูดถูกแล้ว”
กัวเหลี่ยงที่ในตอนนี้พึ่งจะเริ่มสัมผัสได้ก็อยากจะตรงเข้าไปต่อยปากไป่ชิจิ้งสักที แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้เขาทำได้เพียงมองไป่ชิจิ้งอย่างขุ่นเคืองก่อนที่จะหันไปมองทิศทางเดียวกับเฉินเฉียง
มีเสียงหนึ่งค่อยๆวิ่งใกล้เข้ามา
“แพะเขาเดียวเหรอ” เมื่อทุกคนเห็นได้ชัดแล้ว หลิวซวนเอ๋อก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน “สักสามสิบตัวเ
