ั้นคงยังไม่รู้สินะว่าทำไมศิษย์พี่จางหยวนของเจ้านั้น ทำไมถึงได้กล้าที่จะกล่าวออกมาอย่างไม่ลังเลว่าจะนำเหรียญตราสำนักออกมาท้าประลองเป็นตายกับศิษย์น้องน่ะ”
หลิวเซียนเอ๋อเองไม่ใช่ผู้หญิงไร้สมอง เธอที่ได้ยินดังนั้นก็ได้ฉุกใจคิดได้ในทันที
“….ศิษย์น้อง คงไม่ใช่ว่าเจ้านั้นไปท้าประลองกับศิษย์พี่จางหรอกนะ”
“ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ศิษย์พี่จางเป็นคนที่แยกแบ่งระหว่างเรื่องดีและชั่วอย่างชัดเจน นี่ทำให้เขานั้นมีสายสัมพันธ์อันดีกับศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก ถ้าไม่ใช่เจ้าไปหาเรื่องก่อน ไม่มีทางเลยที่คนอย่างเขาจะพูดออกมาแบบนั้น”
เฉินเฉียงได้ยิ้มออกมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเดียวกัน
ข้อตกลงของเขากับจางหยวนนั้น ถึงแม้กัวเหลียงจะรู้แต่ก็ถือได้ว่าไม่ได้รู้ไปทั้งหมด
ในตอนนั้นจางหยวนเพียงแค่ต้องการยุยงกัวเหลียงจึงได้เล่าเรื่องเพียงเขาต้องการเข้าร่วมกองกำลังเทียนเว่ยเท่านั้น แต่จางหยวนไม่ได้บอกเรื่องที่ว่าเขาเองก็หมายตาไปจนถึงขั้นธงตราแห่งกองกำลังเทียนเว่ย
ถ้ากัวเหลียงและหลิวซวนเอ๋อรู้เข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นสายสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็เกรงว่าจะไม่เพียงพอที่จะสลายความแค้นของเขาและจางหยวนลงได้
“ว่าแต่ ศิษย์พี่กัว การที่จะจบจากสำนักเต่าดำได้นี่ต้องผ่านเกณฑ์อะไรบ้างเหรอครับ”
เฉินเฉียงได้เปลี่ยนหัวข้อพูดคุยในทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศที่คุกรุ่นในตอนนี้
“เอ้อ… ก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรมากมายนักหรอก ขนาดศิษย์พี่ใหญ่ที่อยู่ที่น
