้าวฮั่น
…ไม่เข้ารึ
หัวใจล่ะ
ไม่ได้เหมือนกัน
หลังจากพยายามอย่างหนักอยู่เกือบชั่วโมง เฉินเฉียงก็ยังไม่อาจจะทะลวงชั้นพลังที่เคลือบร่างกายของจ้าวฮั่นได้
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ทั้งสองคนนั้นยังไม่มีท่าทีร้อนรนแต่อย่างใด แต่ทั้งสองกลับมีความรู้สึกที่ต่างก็มุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม นั่นก็เพราะทั้งสองไม่อยากจะเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายต้องทำให้ตนนั้นต้องพ่ายแพ้ลงกับคนแบบอีกฝ่าย
แต่สถานการณ์ที่ด้านนอกนั้น ในตอนนี้กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเฉิง
“ผู้อาวุโสจ้าว นี่มันก็นานมากแล้วนะ แล้วทำไมศิษย์พี่จ้าวยังไม่ออกมาอีกล่ะครับ”
“ด้วยความสามารถของศิษย์พี่จ้าวในตอนนี้สมควรที่จะไม่ใช้เวลาในการต่อสู้กับเฉินเฉียงนานขนาดนี้นี่นา”
ผู้อาวุโสจ้าวได้ยิ้มขึ้นมาในขณะที่ยังคงจับจ้องในสนาม เขาพูดขึ้นมาช้าๆว่า “จะรีบไปทำไม ยังไงซะผลออกมาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม เจ้าเด็กนั่นคงกำลังเล่นสนุกอยู่เท่านั้นเอง”
ด้วยการที่ทั้งสองเป็นปู่และหลานที่สนิทและรู้จักนิสัยกันดี แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีว่าหลานของเขาเป็นคนยังไง เขาบอกได้เลยว่าจ้าวฮั่นนั้นไม่ต้องการฆ่าเฉินเฉียงให้ตกตายอย่างรวดเร็ว เขาจะต้องทรมานเฉินเฉียงจนกว่าจะสาสมแก่ใจอย่างแน่นอน
อีกฝากฝั่งหนึ่งนั้น ฮู่ต้าไฮ่กำลังร้อนรนแบบสุดๆ
“อาจารย์ ท่านว่าศิษย์น้องจะชนะรึเปล่า” กัวเหลียงในตอนนี้ถูหลังมือและใช้มือทั้งสองลากผ่านใบหน้าอยู่หลายหันจนทำให้เขาต้องถามออกมาด้วยความร้อนรุ่ม
แม้ฮู่ต้าไฮ่นั้นจะร้อ
