ลัพธ์ไปอย่างเดียวก็แล้วกัน”
ในสนามตอนนี้นั้น เฉินเฉียงและจ้าวฮั่นได้เผชิญหน้ากันเป็นครั้งที่สอง และเช่นเดียวกับครั้งก่อน ทั้งสองต่อสู้ในสนามกลางคืน แต่ความคิดของทั้งสองนั้นแตกต่างไปจากเดิม
ในครั้งก่อนนั้น จ้าวฮั่นขึ้นเวทีไปด้วยความรู้สึกที่มั่นอกมั่นใจว่าจะสามารถป้องกันการสังหารถึงตายของเฉินเฉียงได้อย่างแน่นอน ในครานั้น ตั้งแต่ต้นเขาวาดดาบของตนไปรอบๆพร้อมกับความรู้สึกที่กลัวเสียหน้าเท่านั้น
เขานั้นไม่มีความคิดว่าที่ตัวเองต้องแพ้พ่ายโดยเฉินเฉียงเลยแม้แต่น้อย
แต่ในครั้งนี้ จ้าวฮั่นที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาไม่ได้รีบโจมตีอย่างลนลานเหมือนครั้งก่อนแต่อย่างใด เขายืนอยู่เฉยๆและพูดออกมาท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่มืดมิดและไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตน
“เฉินเฉียง ไอ้เศษขยะ”
“ครั้งก่อน ข้าแค่เผลอจึงได้แพ้ไปเท่านั้น ตอนนั้นแกทำให้ข้าเสียหน้าอย่างมากเลยจริงๆ แต่ในครั้งนี้แกคิดว่าจะยังมีโอกาสชนะข้าได้อยู่อีกเหรอ”
“ไอ้ขยะ ในครั้งนี้ไม่เพียงข้าจะชนะแก ข้าจะต้องทำให้แกได้ลิ้มล้มประสบการณ์อันน่าอัปยศแบบเดียวที่แกมอบให้ข้าเมื่อคราก่อน”
“แต่ไม่ต้องห่วงนะ หากว่าขยะอย่างแกจะฆ่าตัวตายไปล่ะก็ แน่นอนว่าข้านั้นจะไม่ยอมให้เจ้าต้องตกตายในสนามประลองนี้ไปโดยง่าย”
ทางฝั่งเฉินเฉียงนั้น เมื่อเขาเข้ามาถึงในสนาม เขาก็ได้เปิดใช้ไร้ตัวตนและตรวจจับด้วยเสียงในทันที เขาไม่ได้มีท่าทีต่อคำพูดยั่วโมโหของจ้าวฮั่นเลยแม้แต่น้อย
เ
