ียงได้ แต่ข้าย่อมต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
“และเมื่อเป็นแบบนี้ แน่นอนว่าข้าย่อมต้องยอมรับคำท้า”
หลังจากนักรับสายเลือดระดับนายพลวิญญาณที่มีนามว่าจ้าวฮั่นผู้นี้กล่าวคำอันสวยหรูออกมาอย่างองอาจ เขาได้มองไปเฉินเฉียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง
-ไอ้เด็กนรก ถึงข้าจะฆ่าแกบนสนามประลองเป็นตายนี่ไม่ได้แต่อย่างน้อยเรื่องในวันนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ข้าหายแค้นแกไปได้บ้าง-
-การประลองในครั้งนี้ข้าจะนำชัยชนะกลับมาให้ได้-
“ฮ่าฮ่าฮ่า ในเมื่อทั้งสองฝ่ายไม่มีข้อขัดข้อง อาจารย์ฮู่ ข้าคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าไม่ขัดขวางศิษย์ทั้งสองคนนี่นา ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ข้าเองก็อาจจะต้องบังคับใช้กฎสำนักกับท่าน”
เมื่อเห็นสถานการณ์ออกมาดังที่คิดไว้ทุกอย่าง จ้าวหยางเองในตอนนี้ก็หัวเราะออกมาดังลั่นขึ้นมาในใจ โดยเขาสามารถกั้นให้ไม่มีหลุดออกมาได้สักเสียงเดียว
-ไอ๊หยา-
ฮู่ต้าไฮ่รอบอุทานขึ้นมาในใจอย่างหนักหน่วง เขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าจะหลีกเลี่ยงได้แล้ว
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงนั้นจะไม่ได้รับบาดเจ็บหลังจากจบการประลองก็ตาม แต่เขาก็อดที่จะโกรธเฉินเฉียงที่เลือดร้อนจนไม่คิดหน้าคิดหลังอยู่ดี
-เฉินเฉียง เจ้านี่น้า…..-
ฮู่ต้าไฮ่รู้ดีว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ในตอนนี้เขาจึงเลือกที่จะใช้ทักษะถ่ายทอดเสียงกับเฉินเฉียงแทน -เจ้าไม่รู้รึไงว่าช่องว่างระหว่างระดับทหารกับระดับนายพลวิญญาณน่ะมันกว้างขนาดไหน-
-การที่ใครสัก
