นอันขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะพลาดโอกาสใหญ่แบบนี้
ในโรงครัวแห่งนี้นั้นมีศิษย์มากมายหลายระดับตั้งแต่ระดับทหารขั้นสูงไล่ไปจนถึงระดับนายพลวิญญาณ
สิบวันผ่านไป เฉินเฉียงได้แล่เนื้อสัตว์ประหลาดทุกวันและก็ดูดกลืนทักษะมากมายในแต่ละวันด้วยเช่นกัน
ครึ่งเดือนผ่านไป ค่าสถานะพื้นฐานของเขานั้นเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน ยกเว้นเพียงค่าความอดทนของเขาเท่านั้นที่ไม่ค่อยจะเพิ่มขึ้น หากเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงต้องเหนื่อยกับการทำเรื่องนี้ทั้งวันเหมือนกัน
หากว่าเขาจะต้องใช้เวลาทั้งวันในการแล่เนื้อสัตว์ประหลาดแบบนี้ เขาเองก็จำเป็นต้องหาทางอื่นในการบ่มเพาะและเปิดจุดชีพจรของเขาเพื่อเพิ่มค่าสถานะ
ที่บ้านพักหลังใหญ่ห่างไปสามไมล์จากโรงครัว อ้วนป๋อกำลังยืนอยู่ในบ้านด้วยท่าทีจริงจัง เขาก้มหัวด้วยความเคารพและรายงานเรื่องบางอย่างให้กับนายน้อยคนหนึ่ง
“นายน้อยจ้าว ข้าทำตามที่ท่านแนะนำและมอบงานที่ยากลำบากและวุ่นวายให้เฉินเฉียงนั่นก็คือการเป็นคนแล่เนื้อ ในแต่ละวันนั้นเฉินเฉียงวุ่นวายอยู่กับการแล่เนื้อ หากจะว่างก็มีเพียงแค่เวลาพักผ่อนเท่านั้น”
“คนแล่เนื้อ เจ้าทำได้ดีมาก งานแบบนี้เหมาะกับไอ้ขยะแบบนั้นแล้ว”
“เป็นเพียงแค่คนชั้นต่ำจากทีมเก็บกู้ซากศพ แค่ได้เข้ามาอยู่ที่สำนักเต่าดำนี่ก็บุญหัวไม่รู้เท่าไหร่แล้ว ยังมีหน้ามาทำตัวกร่างอีก”
“ปล่อยให้มันมีชีวิตสุขสันต์กับการแล่เนื้อไปนั่นแหละ”
“อ้วนป๋อ ช่วยข้าดูแลมันให้ดีที่สุด จงส่งเนื
