บทที่ 301 ข้อตกลงกับจงกวง
เรือนซ่อนกระบี่ อาคารเรือนสูง
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อฝึกตน ผิวกายส่องประกายเจิดจ้า แสงเงาหลากสีสะท้อนลงบนร่างกาย กลายเป็นลายเส้นทองเรืองรองตราตรึงทั่วผิว
วิชาเทพประจำตน : หว่านจินกง!
กระบวนวิชานี้หาใช่พลังที่เขาหลอมกลืนจากฟ้าศักดิ์สิทธิ์หรือพิภพลี้ลับไม่ หากแต่เป็นวิชาที่หยั่งรู้จากเส้นทางเต๋าโดยใช้ความอัศจรรย์แห่งคลื่นแห่งเคราะห์กรรม ผลักความลี้ลับให้บังเกิดล่วงหน้า
“ทองแข็งแห่งตำแหน่งไม้ขาล เป็นธาตุทองแข็งกร้าว ต้องเผาผลาญด้วยเพลิงจึงหล่อหลอมเป็นกระบี่และหอก ทองนี้อยู่ในพิภพลี้ลับ และไม้ขาลโลหะล้วนเป็นทองคำธาตุหยาง เกล็ดแสงของมันแหลมคมถึงขีดสุด ยากจะทำลาย เมื่อนำมาประสานกับกายธรรมก็ยิ่งแกร่ง มีดพร้า ขวาน พลันฟ้าผ่าครืนใส่ ล้วนทำอันตรายมิได้ จึงเรียกว่า หว่านจินกง”
ตูม! ตูม! ตูม!
ทันทีที่วิชาเทพประจำตนปรากฏขึ้น พลังของลวี่หยางก็ทะยานขึ้นทันใด ทำลายพันธนาการแห่งขั้นต้นของการวางรากฐาน พุ่งสู่ระดับกลางอย่างดุดัน!
“ในที่สุดก็บรรลุเสียที…”
ลวี่หยางลืมตาขึ้นอย่างพึงใจ พยักหน้าเบา ๆ หลังจากผ่านสามปีเต็ม ร่างเซียนวิญญาณของเขาก็ถึงขั้นสมบูรณ์ของระดับต้น เริ่มเข้าสู่ขั้นกลางของการวางรากฐานแล้ว
เมื่อนึกย้อนกลับไป สามปีที่ผ่านมานับว่าเลวร้ายยิ่ง
‘หลังที่ออกจากเมืองท่ากานถัง ข้าก็ทำลายร่างจำแลงทันที ของที่แย่งมาทั้งหมดก็ฝังซ่อนไว้ กล้าแต่จะซ่อนไม่กล้าถือ หวั่น
