บทที่ 300 คนอยู่กระบี่หยก ใจอยู่นิกายศักดิ์สิทธิ์
พูดตามตรง ลวี่หยางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าในชาตินี้ ตนจะได้พบกับอั้งเซียวอีกครา…ในสถานการณ์ที่ชวนตลกและกะทันหันถึงเพียงนี้
‘ไม่ดีแล้ว สงบใจไว้ก่อน’
ลวี่หยางกัดฟันแน่น ฝืนข่มใจไม่ให้เผยตัว‘คนที่เข้าไปสำรวจถ้ำสวรรค์แสงสมบัติฉางเหยานั่นคือเซี่ยวไห่เจินเหริน ไม่เกี่ยวกับข้า!’
‘มีพรสวรรค์ “หุ่นเชิด” กั้นอยู่ เขาไม่มีทางเห็นข้าแน่นอน!’
ก็แค่ข่มขู่กันเท่านั้น!
ลวี่หยางมั่นใจเต็มร้อย เพราะนี่คือพรสวรรค์ทองคำที่เขาได้มาจาก “คัมภีร์ร้อยชาติ”
หุ่นเชิด:ชิงลมหายใจผู้อื่น รับผลแห่งกรรมแทนตน อาศัยรูปกายเขาซ่อนเงา ดุจหุ่นเชิดขับเคลื่อน ไม่มีผู้ใดสืบหาที่มาได้
บอกว่าไม่มีใครสืบได้ ก็แปลว่าไม่มีใครสืบได้!
ก็แค่คุกเข่ารอเคราะห์ผ่าน!
ด้วยความมั่นใจที่คัมภีร์ร้อยชาติมอบให้ ลวี่หยางจึงบังคับตนให้สงบนิ่ง ยังคงมองอั้งเซียวผ่านสายตาเซี่ยวไห่เจินเหรินต่อไป
ณ ห้วงขณะนั้น ทุกสรรพเสียงเงียบงัน
แม้แต่เปลวเพลิงแห่งอสรพิษซึ่งกำลังพลุ่งพล่านกลางอากาศก็แข็งค้างสะดุดงัน เศษประกายไฟที่ควรลอยปลิวกลับหยุดนิ่งแม้ในบรรยากาศร้อนผ่าว ก็ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกปานเหมันต์
สีหน้าของเซี่ยวไห่เจินเหรินก็ถูกตรึงค้างไว้ในจังหวะตื่นตระหนกนั้น แม้แต่สติยังหยุดนิ่ง
ทั่วทั้งเศษเสี้ยวดินแดนถ้ำสวรรค์นั้น มีเพียงบุรุษในเพลิงผู้นั้นที่ยังเคลื่อนไหวได้ เขายกมือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างกอดอก จ้
