บามือก่อนที่จะพูดออกมา “เฟิงไคเหลียง เจ้าต้องการแต้มคะแนนหนึ่งหมื่นแต้มสำหรับทำยาให้ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าสินะ”
“ขอบอกตรงๆเลยนะ ตอนนี้ข้ามีเงินอยู่ห้าหมื่นแต้มพร้อมที่จะจ่ายให้แทนในทันทีเลยก็ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าไอ้คนที่กล้าเอ่ยปากค่าปรุงยาให้กับพี่ใหญ่ของข้านั้นจะมีค่าคู่ควรกับแต้มคะแนนหนึ่งหมื่นนั่นจริงๆเหรอ”
เฟิงไคเหลียงที่เฝ้ารอดูเหตุการณ์อย่างพึงพอใจอยู่อยู่นั้นได้เปลี่ยนมาเป็นสายตาเย็นชาในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง เขาไม่คิดว่าขยะอย่างเฉินเฉียงจะกล้ามาถามคำถามแบบนี้กับเขา แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่อย่างสุขุมและพูดออกมา “ถ้าเจ้ามีปัญญาจ่ายหมื่นแต้มคะแนนให้ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า ข้าก็มีความสามารถพอที่จะปรุงยาให้เขา”
“แต่กับระดับของยาที่ออกมานั้นก็ถือว่าอีกเรื่องหนึ่ง”
“ยาที่ได้อาจจะออกมาอาจเป็นระดับต่ำก็ได้ กลับเรื่องนี้ไม่มีใครคาดเดาได้อยู่แล้ว”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็ได้พูดออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ต่อ “เฟิงไคเหลียง เจ้าแน่ใจว่าเจ้านั้นแค่ให้ได้แต้มคะแนนไปหนึ่งหมื่นและสามารถปรุงยาได้จริง แต่เจ้าก็ทำได้เพียงแค่ปรุงยาเกรดต่ำออกมาเท่านั้นงั้นเหรอ”
“กับแต้มคะแนนหนึ่งหมื่นนี้ สำหรับข้ามันไม่ได้สำคัญอะไรเลย แต่เหตุผลที่ข้าไม่ออกหน้ามาจ่ายก่อนหน้านี้นั้นเป็นเพราะข้าไม่เชื่อในฝีมือคนอย่างเจ้า”
“เจ้า…” เฟิงไคเหลียงชี้ไปที่เฉินเฉียงด้วยความเดือดดาลพูดตอกกลับมาไม่ถูก หลังจากนั้นเขาได้ยิ้มและพูดออกมาอย
