รสอบผ่านของเฉินเฉียงขนาดไหน”
“หากทั้งสองคนไม่แทรกแซง ปัญหานี้จะไม่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย”
“อาจารย์ฮู่ ปล่อยเฉินเฉียงให้ไปกับกัวเหลียงซะ แล้วอาจารย์ทั้งสองตามข้ากลับไปที่อยู่ของรองผอ.เดี๋ยวนี้ เราจะพูดเรื่องนี้กันในภายหลัง”
“ผอ.ลี พวกเราต้องคุยอะไรกันอีกเล่า เจ้าหนูนี่ก็ผ่านด่านสามมาได้แล้วนี่ หากพูดกันตามหลักแล้ว เขาเองก็ถือได้ว่าเป็นศิษย์สำนักเต่าดำแล้วไม่ใช่….”
ก่อนที่ฮู่ดาไฮ่จะได้ทันพูดจบประโยค เขาก็ต้องผงะไปกับท่าทีที่เหี้ยมเกรียมของผอ.หลี่ นี่ทำให้เขาไม่มีทางเลือกและทำได้เพียงเหวี่ยงเฉินเฉียงไปหากัวเหลียงแล้วตามผอ.หลี่บอก และกลับไปพร้อมหลู่กังเฟิง
“ศิษย์พี่กัวนี่ดูเหมือนจะดีใจที่ข้าจะถูกเตะออกจากที่นี่จริงๆสินะเนี่ย”
เฉินเฉียงในตอนนี้นำมือข้างหนึ่งไปขยี้หัวตัวเองอย่างเหลืออด เพราะตอนนี้ไม่ว่าเขาจะมองกัวเหลียงยังไงก็รู้สึกว่าเขานั้นกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ
“จะเป็นไปได้ยังไง” กัวเหลียงที่ในตอนนี้มองเฉินเฉียงไม่ต่างไปจากหมูในอวย เขาได้ทำการตบอกของตัวเองและพูดออกมาอย่างมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ “น้องชาย อย่าบอกว่าน้องชายยังคิดกังวลเรื่องคะแนนห้าพันแต้มนั่นอยู่”
กับเรื่องนั้นก็ไม่เห็นจะยากนี่นา ปีหน้า น้องชายเพียงกลับมาสอบใหม่และผ่านให้ได้ พี่ชายคนนี้ยินดีที่จะมอบคะแนนให้ในทันทีที่เจ้าสอบผ่าน
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ
เพราะเขานั้นเชื่อว่ากัวเหลียงนั้นมีสิ่งเดียวที่พอจะเชื่อถือได้ก็คือคำพู
