ล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะกัปตันฉี เจ้าพอมีทางรึเปล่า นั่นมันผลกลิ่นม่วงตั้งเจ็ดหัวเลยนะ”
“พวกมันสำคัญต่ออนานิคมของพวกเรามากเลยนะ”
“พวกเรามีตั้งมากมายขนาดนี้ จะทำอะไรมันไม่ได้กันเลยเหรอ”
กัปตันฉีได้ส่ายหัวในทันทีและยิ้มออกมาได้เพียงเล็กน้อย “หมอลี เจ้าอาจจะไม่รู้ กระต่ายสายฟ้านั่นพลังป้องกันถึงแม้จะไม่ได้สูง แต่บอลสายฟ้าของมันนั้น แค่ระดับของพวกเราไม่อาจจะมองเห็นได้เลย”
“หากว่าพวกเรานั้นต้องการจะผลไม้กลิ่นม่วงนั่นจริงๆ…… ก็เหลือเพียงทางเดียวเท่านั้นคือการหลอกล่อกระต่ายตัวนั้นไปอีกทาง แล้วพวกเราก็รีบเข้าไปขโมยพวกมันออกมา”
“แต่วิธีการนี้….ข้าไม่รับประกันว่าคนที่เป็นตัวล่อนั่นจะมีชีวิตรอดกลับไปด้วย”
“กัปตัน ผมเองครับ”
“ไม่ครับกัปตัน ผมเองดีกว่า”
ในตอนนี้ทุกคนต่างก็เสนอตัวเองในการเป็นตัวล่อให้ทีมสำรวจทำภารกิจได้สำเร็จ นี่ทำให้เฉินเฉียงเริ่มเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคนที่มีสายเลือดทหารเหล่านี้ในทันที
นั่นก็เพราะ ไม่ว่าจะมองทางไหนก็มีแต่ตายอย่างเดียวเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม คนพวกนี้ไม่มีใครเลยที่คิดจะหลบเลี่ยง แถมยังแก่งแย่งกันไปตายแทนซะอีก พวกเขานั้นเลือกที่จะมอบความหวังให้กับอาณานิคมของตน
แต่นี่ก็ไม่แปลกอะไร นั่นก็เพราะคนที่มีสายเลือดนักรบนั้น ก็เปรียบได้ดั่งแบกเกียรติยศของเผ่าพันธุ์มนุษย์เอาไว้กับตัวเอง
“ไม่ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ไปทั้งนั้น”
คนที่พูดนั้นไม่ใช่กัปตันฉี แต่เป็นหมอลี
“กัปตันฉีม
