าที่นี่เพียงเพื่อช่วยรวบรวมสมุนไพรที่อาณานิคมต้องการและปกป้องข้าเท่านั้น”
“แต่เดิมพวกเราก็ไม่ได้มีกำลังคนพออยู่แล้ว หากว่าระหว่างทางกลับมาเกิดอะไรขึ้นมา ไม่เพียงพวกเราจะตายเท่านั้น แต่ชาวอาณานิคมของเรากว่าสองพันชีวิตจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ สายเลือดนักรบนั้นมีความสำคัญเกินกว่าที่พวกเราจะสูญเสียในฐานะตัวล่อได้ พวกเราไม่สามารถเสียสละทรัพยากรบุคคลที่มีค่าได้”
“หากเราต้องดำเนินแผนการนี้จริง เราจะต้องใช้คนที่ไร้ค่าต่อให้เสียไปก็ไม่เสี่ยง”
เมื่อพูดจบ หมอลีได้หันไปจ้องมองเขม็งยังเฉินเฉียง
“ข้า?”
เฉินเฉียงได้ชี้ไปยังจมูกของตัวเองด้วยสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างโง่งม
ไอ้เวรนี่มีอคติกับเขาเหรอ
แน่นอนที่สุด ไอ้หมอเวรนี่ต้องการให้เขาไปตาย
“ไม่มีทาง ขนาดสายเลือดนักรบที่มีหน้าที่ป้องกันมนุษยชาติอย่างพวกเรายังเอามันไม่อยู่ เฉินเฉียงที่ไม่มีการบ่มเพาะใดๆ หากเขาไปเป็นตัวล่อก็มีแต่ตายเท่านั้น ข้าไม่ยอม”
กัปตันฉีทำการปฏิเสธอย่างแข็งขัน
สายเลือดนักรบคนอื่นก็เห็นด้วยกับกัปตันฉีเช่นเดียวกัน
“กัปตันฉี เจ้าอย่าลืมว่าคนที่เป็นหัวหน้าในครั้งนี้คือข้าไม่ใช่เจ้า”
“เจ้าไม่มีหน้าที่ในการตัดสินใจในเรื่องนี้”
“ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฉียงมีหน้าที่แค่ดึงดูดความสนใจของกระต่ายสายฟ้าเท่านั้น เขาไม่ได้ต้องไปสู้กับกระต่ายสายฟ้า ตราบใดที่เขาทำสำเร็จ ข้าจะตอบแทนเขาอย่างแน่นอน”
“นี่คือการตัดสินใจของข้
