ละหัวเราะอย่างมีความสุข คึกคักอย่างถึงที่สุด
จ้าวอี้เอียงตัวและก้มหน้ามาถามเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “เจ้าอยากไปเป็นแขกที่จวนของพวกนางหรือไม่? หากไม่อยากไป ก็บอกข้าได้เลย ข้ารั้งเจ้าไว้ในวัง พวกนางก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร!”
จ้าวอี้รู้ว่า เจียงเซี่ยนไม่ยอมเข้าสังคมตั้งแต่เด็ก
นางกำลังอยากหาข้ออ้างบอกปัดพอดี เห็นจ้าวอี้ยินดีช่วย ก็ไม่เกรงใจเช่นกัน จึงเอ่ยว่า “หม่อมฉันจะบอกว่าไทฮองไทเฮาคิดถึงหม่อมฉันมาก อยากให้หม่อมฉันอยู่ในวังอีกสองสามวัน ถึงเวลานั้นฝ่าบาทอย่าถูกพวกนางยุยงก็พอแล้ว”
จ้าวอี้ได้ยินก็ไม่พอใจมาก จึงทำหน้าขรึมและเอ่ยว่า “ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ? คนอื่นว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น!”
ไม่ใช่อย่างนั้นหรือ!
เจียงเซี่ยนตั้งใจเหลือบมองจ้าวอี้
จ้าวอี้ชูคอขึ้นเหมือนไก่ชนทันที และเอ่ยว่า “เจ้าอย่าดูถูกข้า ข้าไม่ใช่จ้าวอี้คนเดิมตั้งนานแล้ว คอยดูเถอะ”
หวังว่าวิธียั่วยุนี้จะคุมได้สามถึงห้าวันแล้วกัน!
เจียงเซี่ยนไม่เห็นด้วย และครุ่นคิดในใจ
—————————————–
