เจี่ยนจะไปรอวังเฉียนชิง ส่วนท่านป้าทั้งสองก็ไม่จำเป็นต้องรอเช่นกัน ฤกษ์สำคัญ”
เมิ่งฟางหลิงจึงส่งจ้าวอี้ออกจากวังฉือหนิงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
จ้าวอี้กับอ๋องเจี่ยนค่อยๆ เดินไปที่วังเฉียนชิง
อ๋องเจี่ยนโกรธจะตายอยู่แล้ว
เขาเพราะเข้าวัง ตอนเที่ยงจึงทันได้กินของว่างแค่สองชิ้นรองท้อง เข้าวังแล้วก็รออยู่ที่ประตูตงหวานานมากอีก ประตูจิ่งอวิ้นพัดลมหนาวแล้ว กว่าจะได้เจอจ้าวอี้ก็ไม่ง่ายเลย เขากลัวเข้าห้องน้ำ และเสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์ จึงไม่กล้าดื่มชาร้อนอีกแม้แต่อึกเดียว หลังจากนั้นก็มาวังฉือหนิงเป็นเพื่อนจ้าวอี้ ปรากฏว่ายังไม่ได้นั่งดี ก็ตามจ้าวอี้ออกจากวังฉือหนิงอีกแล้ว ทว่าจ้าวอี้ดันไม่นั่งเกี้ยวดีๆ อยากเดินระหว่างทางอย่างช้าๆ แบบนี้ เขาทั้งหิวและหนาว ขาสองข้างเหมือนเทตะกั่ว จนลากไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ
“ฝ่าบาท ไม่อย่างนั้นพวกเราไปนั่งในสวนดอกไม้ของวังฉือหนิงดีหรือไม่?” อ๋องเจี่ยนจำเป็นต้องแนะนำว่า “ฝ่าบาทให้พวกซุนเต๋อกงช่วยจัดสวนดอกไม้ไม่ใช่หรือ? ฝ่าบาทจะได้ไปดูพอดี”
จ้าวอี้ได้ยินแล้วก็สนใจมากจริงๆ ทั้งสองคนจึงไปที่สวนดอกไม้ของวังฉือหนิง
ระหว่างทาง จ้าวอี้หยุดฝีเท้าเหมือนจู่ๆ ก็นึกถึงอะไรบางอย
