จนเป็นเส้นตรง
นี่ก็หมายความว่าต้องการให้จ้าวอี้จัดการสถานที่
จ้าวอี้โบกมือให้ซุนเต๋อกงอย่างรำคาญเล็กน้อย
ซุนเต๋อกงพาคนรับใช้ในห้องออกไป
จู่ๆ อ๋องเจี่ยนก็ลุกขึ้นยืน และเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินว่าฝ่าบาทยังไม่ได้เข้าหอกับฮองเฮา!”
เรื่องลับขนาดนี้ พูดออกมาจากปากของผู้อาวุโสด้วยวิธีแบบนี้ จ้าวอี้เด้งตัวขึ้นมาเหมือนแมวที่โกรธทันที
“ท่านได้ยินใครพูด?” เขาเอ่ยอย่างตกใจ แต่ยังคงหยุดสีหน้าแดงก่ำไม่ได้
“ขุนนางใหญ่มากมายในราชสำนักต่างกำลังเล่าลือ” อ๋องเจี่ยนเอ่ย สีหน้าไม่มีความโกรธและตำหนิอย่างรุนแรง กลับฉายแววเคร่งขรึมและกังวลมาก นี่ทำให้จ้าวอี้ประหลาดใจ
“เดิมทีนี่เป็นเรื่องในครอบครัวของฝ่าบาท ต่อให้กระหม่อมเป็นปู่ของฝ่าบาทก็ไม่ควรถามมากเช่นกัน แต่ฝ่าบาทเคยคิดหรือไม่ว่า เรื่องนี้กลับเกี่ยวพันกับความปลอดภัยของฝ่าบาท!” อ๋องเจี่ยนเอ่ยเสียงทุ้ม “ทว่าทั้งราชสำนักกลับไม่มีใครเตือนฝ่าบาทสักคน ทุกครั้งที่กระหม่อมคิดถึงเรื่องนี้ก็ไม่สบายใจมาก...”
จ้าวอี้อ้าปากกว้างและหุบ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาไม่เพียงแต่ไม่ชอบหานถงซิน ทว่ายังเกลียดมากที่หานถงซินยังไม่ได้แต่งมาอย่างเป็นทางการก็บอกต่อหน้าคนนอกว่
