ย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าไล่จ้าวอี้ไปหรือเปล่า? เขาส่งคนมาเฝ้าที่นี่ พวกเราอย่าสร้างปัญหาให้เจ้าเลยดีกว่า เอ้า ของที่ให้เจ้า วันนี้ส่งมาด่วนแต่เช้า หลี่เชียนน่าจะคำนวณวันเรียบร้อยแล้ว จึงมาถึงวันนี้พอดี ข้ากลัวเจ้าร้อนใจ เลยรีบมาส่งให้เจ้า”
เจียงเซี่ยนรับกล่องเล็กในมือของเจียงลวี่มาเปิดดู เป็นปิ่นปักผมทอง และเป็นปิ่นปักผมทองหรูอี้ลายเมฆมงคลที่ธรรมดามาก
นางประหลาดใจมาก คิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะมอบของขวัญที่ธรรมดาขนาดนี้ให้นาง แม้แต่เจียงลวี่ยังเอ่ยว่า “หลี่เชียนก็ไม่เข้าใจความรักของชายหญิงเกินไปแล้วเช่นกัน อย่างน้อยก็ควรให้อันที่ฝังอัญมณีนานาชนิดหรือทำในวังหลวง”
หวังจ้านยิ่งขมวดคิ้วแน่น และเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าจะเขียนจดหมายหาหลี่เชียน”
“ไม่ต้องแล้ว!” เจียงเซี่ยนไม่เคยรู้สึกว่าหลี่เชียนละเลยตนเอง เช่นนั้นเขาส่งปิ่นปักผมทองชิ้นนี้มาอาจจะมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างก็ได้ “ตอนนี้อยู่ในวัง ข้าไม่อยากให้จ้าวอี้รู้เรื่องของข้า”
ถึงเวลานั้นใครจะรู้ว่าเขาจะป่วยอะไร!
ทว่าทั้งสองคนกลับเข้าใจผิดว่าเจียงเซี่ยนรักหน้าตา จึงเงียบไปครู่หนึ่ง และพยักหน้า
————————————-
