ล้าบอกว่าจ้าวอี้อยู่ที่ห้องอุ่นตะวันตก จึงจำเป็นต้องหลอกทั้งสองฝ่ายว่า “ฝ่าบาทให้ข้าคอยเฝ้าอยู่ที่นี่! กลัวท่านหญิงสั่งแล้วไม่มีคนทำงาน”
เจียงลวี่กับหวังจ้านต่างรู้ว่านี่เป็นคำพูดบอกปัด แต่ก็ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยกับขันทีที่ทำงานคนหนึ่งเช่นกัน ทั้งสองคนจึงไปที่ตำหนักตงซานของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเพิ่งจะแต่งหน้าเสร็จ ใบหน้าที่เดิมทีสง่างามและงดงามอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายระยิบระยับและสวยสดงดงาม แตกต่างจากปกติที่สงบนิ่งและเฉยเมยมาก
หวังจ้านอดไม่ได้ที่จะชะงักฝีเท้าที่เข้าไปข้างใน
เจียงลวี่ก็ตบมือและชมเช่นกันว่า “จะเห็นได้ว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง เป่าหนิงแต่งตัวแบบนี้ เหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคนหนึ่ง สวยมาก!”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าบางครั้งแต่งตัวแบบนี้สักครั้งก็สนุกมากเหมือนกัน แต่ถูกเจียงลวี่ชมอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ เจียงเซี่ยนที่ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนก็ยังรู้สึกเขินจนหน้าแดงเล็กน้อย…ชาติก่อนนางเป็นฮองเฮา และเป็นไทเฮาผู้สำเร็จราชการแทน ใครจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้านาง!
“พี่ใหญ่กับท่านพี่อาจ้านรีบนั่งลงดื่มชาเถอะ!” นางลุกขึ้นต้อนรับเจียงลวี่กับหวังจ้าน
“ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนั้น” เจียงลวี่เอ่ยอ
