นเป่ยติ้งโหวจะดีกว่า”
พวกนางล้วนเป็นสตรีชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ไทฮองไทเฮาคิดว่าให้พวกนางมาจัดการพิธีปักปิ่นจะได้ให้เจียงเซี่ยนสัมผัสบารมีของพวกนาง ถึงอย่างไรในใจของไทฮองไทเฮาก็ยังรู้สึกว่าผู้หญิงควรจะเป็นแบบฮูหยินฝางหรือฮูหยินเป่ยติ้งโหว สามีให้เกียรติ ลูกชายลูกสาวปรนนิบัติบิดามารดาถึงจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุข
แม้หลิวตงเยว่จะพูดจาคลุมเครือ ไช่ซวงก็ยังเข้าใจ
หรือว่าไทฮองไทเฮาดูถูกหานถงซินอย่างนั้นหรือ? หรือรู้ว่าเมื่อก่อนหานถงซินไม่ค่อยถูกกับเจียงเซี่ยน จึงกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะไม่สบายใจ?
ไช่ซวงครุ่นคิดในใจ แต่กลับไม่แสดงออกมาทางสีหน้า และหยั่งเชิงหลิวตงเยว่ต่อ “ท่านหญิงเข้าพิธีปักปิ่น ฮองเฮากลับมาหรือไม่?”
ปกติพิธีปักปิ่นเป็นเรื่องของผู้หญิง ผู้ชายจะไม่ไปชมพิธีและจะไม่เข้าร่วม!
“ไม่รู้สิ!” หลิวตงเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แต่ของขวัญของฝ่าบาทส่งมาแล้ว และไม่ได้เอ่ยถึงของฮองเฮา อาจจะกลับมาร่วมพิธีปักปิ่นของท่านหญิง ทว่าก็ไม่แน่เช่นกัน ว่ากันว่าการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงจะจบวันที่สี่เดือนหน้า บางทีฮองเฮาอาจจะต้องอยู่เป็นเพื่อนฝ่าบาท จึงไม่กลับมา!”
ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย วันเดือนปีและเวลาเกิด
