่อสัตย์มาก พอนางกลับมา เจ้าก็เชื่อฟังนางทุกอย่าง นางให้เจ้าทำอะไรก็ทำอันนั้น!”
เมิ่งฟางหลิงยืนอยู่ข้างๆ และเม้มปากยิ้มตลอด
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่เชื่อฟังและกอดแขนของไทฮองไทเฮาพลางเอ่ยว่า “นี่หม่อมฉันก็อยากเห็นว่าผู้สืบทอดไทเก๊กของสกุลเฉินเป็นอย่างไรไม่ใช่หรือ?”
ไทฮองไทเฮาทำเสียง “หึ” อย่างโกรธเคือง แต่กลับเอ่ยกับเมิ่งฟางหลิงว่า “เช่นนั้นก็ไปถ่ายทอดราชโองการให้นางเข้าวังแล้วกัน”
คนสกุลเถียนเฉินเป็นแม่ม่าย เข้าวังฉือหนิงมาอยู่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
เมิ่งฟางหลิงยิ้มและไปร่างราชโองการ
เจียงเซี่ยนประคองไทฮองไทเฮานั่งลงที่ห้องอุ่นตะวันออก
ไม่นาน ไทฮองไท่เฟยก็มาเช่นกัน
ทุกคนกำลังนั่งปรึกษากันเรื่องไป๋ซู่เข้าวัง อิ้นเสียนางในข้างกายไทฮองไทเฮาก็วิ่งเข้ามาอย่างหอบหายใจหนัก และเอ่ยว่า “เมื่อครู่คนของวังเฉียนชิงส่งข่าวมาว่า ฝ่าบาทกลับเมืองหลวงแล้ว เปลี่ยนฉลองพระองค์ที่วังเฉียนชิงแล้ว และกำลังจะมาที่นี่เพคะ”
“เขากลับมาทำไม?” เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว
ทว่าไทฮองไทเฮากลับเอ่ยเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างว่า “ฝ่าบาทกลับมาจากที่ไหน? กลับวังตั้งแต่เมื่อไร? และมีใครติดตามข้างกายบ้าง?”
อิ้น
