เสียรีบเอ่ยว่า “ฝ่าบาทกลับวังยังไม่ถึงสองเค่อ เห็นว่ากลับมาจากสนามล่าสัตว์โดยตรง มีเพียงคนของหน่วยองครักษ์ ขันทีซุน และพวกลูกศิษย์ของเขาติดตามข้างกาย” แล้วเอ่ยอีกว่า “ขันทีตู้ได้ข่าวแล้ว จึงรีบกลับวังแล้ว กำลังจะไปที่วังเฉียนชิงเพคะ”
ปกติหัวหน้าขันทีอย่างตู้เซิ่งจะมีบ้านอยู่ข้างนอก เมื่อวานตู้เซิ่งก็พักที่บ้านข้างนอก
ไทฮองไทเฮาพยักหน้า และเอ่ยว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องลนลานเช่นกัน ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ฝ่าบาทมาแล้วค่อยว่ากัน”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับรำคาญเขาเล็กน้อย พออิ้นเสียไปแล้ว จึงเอ่ยกับไทฮองไทเฮาว่า “หม่อมฉันแกล้งป่วยไม่เจอเขาได้หรือไม่”
“เหลวไหล!” ไทฮองไทเฮาตวาดด่านางอย่างโมโหทันที และเอ่ยว่า “ใครอยู่ดีๆ ก็บอกว่าตนเองป่วย รีบนั่งให้เรียบร้อย ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบเขา เดี๋ยวข้าไล่เขาว่าต่อไปมาน้อยๆ หน่อยก็ได้แล้ว แต่เจ้าจะพูดออกมาแบบนี้เพราะไม่อยากเจอเขาไม่ได้”
เจียงเซี่ยนตกใจ “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ!”
ไทฮองไทเฮาประคบประหงมนาง ตอนเด็กนางป่วย ในวังฉือหนิงไม่มีใครกล้าเอ่ยคำว่า ‘ป่วย’ สักคน ต่อให้ไม่มีทางเลี่ยงที่จะเอ่ยว่านางป่วยได้ ก็จำเป็นต้องเอ่ยว่า ‘ไม่สบาย’ เช่นกัน
หากไทฮองไทเฮาสามารถ
