มีชีวิตอยู่ได้ถึงเจ็ดสิบสามหรือแปดสิบสี่ กระทั่งอายุมากกว่านั้นจะดีแค่ไหนกัน!
เจียงเซี่ยนซบไหล่ของไทฮองไทเฮา และหลับตาที่ชื้นเล็กน้อยลง
เร็วมาก จ้าวอี้ก็มาแล้ว
เจียงเซี่ยนรอจ้าวอี้อยู่ในห้องอุ่นตะวันออกกับไทฮองไทเฮา
หลังจากจ้าวอี้คารวะไทฮองไทเฮาก็บ่นเจียงเซี่ยนว่า “ทำไมเจ้าไม่ไปรับข้า?”
เจียงเซี่ยนไม่ชอบน้ำเสียงที่จ้าวอี้พูด
เหมือนท้องฟ้านี้ควรหมุนรอบเขา
แม้นี่จะเป็นความจริง ทว่านางก็ยังเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “นี่หม่อมฉันก็ถือว่ากลับบ้านของตนเองเช่นกันกระมัง? ไม่เคยได้ยินว่าลูกสาวที่แต่งงานแล้วกลับบ้านของตนเองต้องไปต้อนรับพี่ชายของตนเองหน้าประตู หม่อมฉันเคยได้ยินแต่พี่สะใภ้กับหลานชายของครอบครัวตนเองไปต้อนรับลูกสาวที่แต่งงานแล้วหน้าประตู!”
ไหวพริบของเจียงเซี่ยนทำให้จ้าวอี้พูดอะไรไม่ออกนานมาก
เป่าหนิงมีความคิดเป็นของตนเองตั้งแต่เด็ก ทว่าก็ไม่เคยไม่เกรงใจเขาแม้แต่นิดเดียวเหมือนตอนนี้ กระทั่งกล่าวได้ว่าวางตัวเย่อหยิ่ง
ทว่าไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่านี่ถึงจะเป็นเป่าหนิงตัวจริง และทำให้เขารู้สึกสนิทสนม…ตั้งแต่เป่าหนิงรู้ว่าเขาเป็นฮ่องเต้ ก็ถูกไทฮองไทเฮาสั่งสอนหลายครั้ง เป่าหนิงจึงเกรงใจเขามากขึ้น
