เจียงเซี่ยนเอ่ยจบ ก็ทิ้งเจียงลวี่กลับห้อง
พรุ่งนี้นางเข้าวัง วันนี้ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยเห็นนางสีหน้าไม่ดี ก็จะเป็นห่วงอีก
เจียงลวี่มองภาพเงาด้านหลังของเจียงเซี่ยน นานมากถึงจะได้สติกลับมา
เจียงเซี่ยนแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังเอาแต่ใจแบบนี้! หรือว่าหลี่เชียนก็ไม่สอนนางเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?
เจียงลวี่ลูบศีรษะ และจำเป็นต้องไปบอกให้ตู้เซิ่งกลับไป
——————————————————-
ในพระราชวังนอกเมืองหลวง หานถงซินนั่งขัดสมาธิอยู่ในบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง แสงไฟสลัวๆ สั่นไหวอย่างไม่แน่นอน ทำให้ใบหน้าของนางเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ อารมณ์แปรปรวน
“เจียงเซี่ยนมาเมืองหลวง แถมยังคิดจะเข้าไปอยู่วังฉือหนิง?” นางมองไฉ่อิ๋งอย่างยากที่จะปิดบังสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงได้
ไฉ่อิ๋งพยักหน้า และเอ่ยเสียงเบาว่า “ลูกศิษย์ของขันทีซุนเป็นคนบอก ไม่ผิดอย่างแน่นอน ว่ากันว่า…ขันทีตู้ยังถูกฝ่าบาทส่งไปที่จวนเจิ้นกั๋วกงด้วย ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลยเพคะ!”
หานถงซินอ้าปาก สุดท้ายเม้มเป็นเส้นอย่างเกลียดชัง และยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า “กลับวังก็ดีเหมือนกัน! จะได้ให้นางดูว่า ตอนนี้สถานการณ์ในวังนี
