้เป็นอย่างไร? ใครเป็นผู้ดูแลและมีสิทธิตัดสินใจเรื่องในวังอยู่?”
ไฉ่อิ๋งยิ้มพลางขานเสียงเบาว่า “เพคะ” และไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ทว่าในใจกลับกำลังครุ่นคิด ไทฮองไทเฮาไม่เคยคุมงาน แต่เจอท่านหญิงเจียหนาน นั่นก็ไม่เหมือนกันแล้ว เฉาไทเฮาอยู่ในมือนางยังเสียเปรียบ เกรงว่าฮองเฮาจะด้อยกว่า ทว่าฮองเฮาก็พูดมีเหตุผลเช่นกัน เมื่อก่อนฮ่องเต้ถูกเฉาไทเฮาคุมอยู่ ไทฮองไทเฮาฐานะเท่าเทียมกันและต้านทานเฉาไทเฮาได้อย่างสูสีเพราะยืนอยู่ฝ่ายฮ่องเต้ เวลานี้ฮ่องเต้ว่าราชการด้วยตนเองแล้ว หากไทฮองไทเฮาแตกต่างจากฮ่องเต้ ฮ่องเต้ก็คงจะไม่ยืนอยู่ฝ่ายไทฮองไทเฮาแล้ว…แต่ยืนอยู่ฝ่ายฮองเฮา…นั่นก็ต้องให้ฮองเฮาดึงฮ่องเต้มาเป็นพวกให้ได้เช่นกัน
นึกถึงความได้ใจของนางในข้างกายนางในเฉินเมื่อหลายวันก่อน นางก็รู้สึกท้อแท้เล็กน้อยทันที
เวลานี้ทำได้เพียงทำไปคิดไปแล้ว
ท่านหญิงเจียหนานนั้น…ล่วงเกินไม่ได้อย่างแน่นอน
ไฉ่อิ๋งคิดความคิดของตนเอง พลางประจบประแจงต่อหน้าหานถงซินเล็กน้อย และดูแลให้หานถงซินพักผ่อน ถึงจะโล่งอก และออกจากตำหนักของหานถงซิน
มีนางในที่สนิทกับนางโบกมือให้นาง
นางเดินไปอย่างเงียบๆ
นางในคนนั้นก็กดคอลงและเอ่ยว่า “ฝ่
