ฮูหยินฝางดึงไว้กำชับนานมาก ถึงจะถูกฮูหยินฝางส่งขึ้นรถม้า
เจียงเซี่ยนเข้าวังอย่างดีใจตลอดทาง
ไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย และพวกหลิวเสี่ยวหม่านต่างต้อนรับนางหน้าประตูวังฉือหนิง
หลังจากหลิวเสี่ยวหม่านเข้ามาคารวะนางยังเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไทฮองไทเฮาออกพระราชเสาวนีย์แล้ว พรุ่งนี้ท่านหญิงชิงฮุ่ยจะเข้าวังขอรับ”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็คล้องแขนของไทฮองไทเฮาอย่างดีใจ และยิ้มตาหยีพลางเอ่ยว่า “ทีนี้ดีแล้ว พวกเราก็เล่นไพ่ด้วยกันได้แล้ว!”
ไทฮองไทเฮาเดินเข้าไปข้างใน พลางหัวเราะและเอ่ยว่า “เจ้าอยู่ตระกูลหลี่ไม่มีคนเล่นไพ่เป็นเพื่อนเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“นั่นไม่เหมือนกัน!” เจียงเซี่ยนหยอกให้ไทฮองไทเฮาอารมณ์ดี โดยทำหน้ามุ่ยและเอ่ยว่า “อยู่ตระกูลหลี่หม่อมฉันใหญ่สุด มีแต่หม่อมฉันให้รางวัลคนอื่น อยู่ที่นี่หม่อมฉันเล็กสุด ทุกคนต้องยอมให้หม่อมฉัน”
“ดูสีหน้าท่าทางนี้สิ!” ไทฮองไทเฮาถูกหยอกจนหัวเราะจริงๆ แล้ว และเอ่ยว่า “ออกไปเพียงแค่ไม่กี่วัน เริ่มเสียดายแม้แต่เงินรางวัลแล้ว เสียแรงที่ข้าให้สินเดิมเจ้ามากขนาดนั้น ยังไม่พอให้เจ้าใช้จ่ายอีกอย่างนั้นหรือ?”
“โธ่ นี่หม่อมฉันก็ต้องสะสมทรัพย์สินให้พวกลูกของหม่อมฉันในอนาคตไม่ใช่หรือ
