สั้น มีคนๆ หนึ่งเอาใจใส่เจ้าและอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตั้งแต่ต้นจนจบ คนก็จะไม่เหงาและโดดเดี่ยวขนาดนั้นเช่นกัน
ชาติก่อนคนที่เจียงเซี่ยนชอบจากไปแล้ว นางอาศัยอยู่ในวังคนเดียว กลัวพวกความรู้สึกอ้างว้างที่สุด
พอกลับถึงจวนเจิ้นกั๋วกง เจียงเซี่ยนเขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้หลี่เชียนก่อน แล้วถึงจะไปพบเจียงเจิ้นหยวนลุงของนาง
“ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมา?” เจียงเจิ้นหยวนกำลังฝึกคัดตัวอักษรอยู่ จึงวางพู่กันในมือลง แล้วไล่คนรับใช้ข้างกายออกไป และหยิบผ้าชื้นที่พวกเด็กรับใช้เตรียมไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้วมาเช็ดมือเอง
เจียงเซี่ยนทำหน้ากลุ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดถึงไทฮองไทเฮาแล้วจริงๆ ทำไมพวกท่านถึงไม่เชื่อล่ะ?”
—————————————
