ียนเลิกงาน เจียงลวี่กับหวังจ้านตามมาด้วย ทว่าทุกคนก็ไม่ได้ห้ามเช่นกัน พวกเขาตั้งฉากกั้นในห้องอุ่น เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่อยู่ข้างใน พวกเฉาเซวียนอยู่ข้างนอก ทุกคนรับประทานอาหารเย็นและเริ่มคุยกัน เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ก็นั่งฟังพวกเขาคุยกันเรื่อยเปื่อยปนคุยโวโอ้อวดอยู่ในฉากกั้น รู้สึกสนุกมาก แม้แต่ไป๋ซู่ มุมปากก็ยกขึ้นสูงมากตลอดเช่นกัน
ตอนกลับ เฉาเซวียนส่งพวกเขาถึงหน้าประตูใหญ่ด้วยตนเอง แถมยังกำชับเจียงเซี่ยนว่า “เวลาว่างเจ้าก็มานั่งที่บ้านบ่อยๆ จ่างจูสนิทกับเจ้าที่สุด หากเจ้าอยู่ในวัง ก็บอกข้าหน่อย อีกสองวันจ่างจูก็อยู่เดือนครบหนึ่งเดือนแล้ว ข้าจะส่งนางไปอยู่ในวังสักสองสามวัน นางก็ถือว่าเติบโตในวังฉือหนิงตั้งแต่เด็กเช่นกัน มีไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย และเจ้า นางก็ต้องอยากกลับไปอยู่ในวังสักสองสามวันด้วยอย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าพลางยิ้มตาหยี
คิดว่าเมื่อครู่ที่เฉาเซวียนตั้งใจรั้งเจียงลวี่กับหวังจ้านไว้คุยโดยเฉพาะ และให้พวกนางฟังอยู่หลังฉากกั้นอย่างไม่รังเกียจนั้น เป็นไปได้มากว่าทั้งหมดเพื่อคลายทุกข์ให้ไป๋ซู่
ไป๋ซู่ได้แต่งงานกับคนแบบนี้ เจียงเซี่ยนถึงจะวางใจอย่างสมบูรณ์
ตลอดชีวิตของคนทั้งยาวและ
