หลังจากนั้นก็เปลี่ยนไปขี่ม้า ร่วมทางกับหวังจ้านและไช่ซวง เพราะทั้งสามคนต่างเติบโตที่เมืองหลวง พอพูดคุยกันจึงไม่เพียงแต่ไม่มีความลำบาก ทว่ายังหาร่องรอยที่ทั้งสองฝ่ายเคยใช้ชีวิตเจอด้วย จึงย่อมยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอกัน และเจียงลวี่เห็นว่าทักษะในการขี่ม้าของเว่ยสู่ยอดเยี่ยม ก็สนใจมาก จึงถือโอกาสทดสอบความสามารถในการขี่ม้ากับยิงธนูของเว่ยสู่เสียเลย พวกเขาพูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุขมากตลอดทาง ดังนั้นตอนที่รู้ว่าเจียงเซี่ยนอารมณ์ไม่ดี เขาจึงมาถามเจียงเซี่ยนโดยเฉพาะ “เดินทางเร็วเกินไป เจ้าจึงไม่สบายหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นพวกเราพักสักสองวัน ถึงอย่างไรก็เวลาแค่นี้เช่นกัน!”
ในเมื่อเจียงเซี่ยนเข้าเมืองหลวง บิดากับมารดาของเขาย่อมจะให้เจียงเซี่ยนอยู่ฉลองปีใหม่
เวลานี้เพิ่งจะเดือนเก้า คำนวณดูแล้วเจียงเซี่ยนยังมีเวลาอีกมากมายจริงๆ
แต่เจียงเซียนกลับถอนหายใจในใจ และเอ่ยว่า “ไม่ต้อง ข้าเพียงแค่ทั้งรู้สึกเฝ้ารอและหวาดกลัวที่ได้กลับบ้านเกิดอีกครั้งหลังจากจากบ้านเกิดไปนานเท่านั้น!”
ทว่าเจียงลวี่กลับรู้สึกว่าตนเองไม่เห็น ‘ความรู้สึกหวาดกลัว’ บนหน้าของเจียงเซี่ยนอย่างสิ้นเชิง คิดดูแล้วเด็กสาวคิดมาก คงไม่อยากให้เขารู้กระมัง
