?
พอคิดแบบนี้ เจียงลวี่ก็ลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้นเช่นกัน
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงอำเภอฝางซาน
พ่อบ้านของตระกูลเจียงรอพวกเขาอยู่ที่จุดแวะพักระหว่างทางของอำเภอฝางซานตั้งนานแล้ว
เจียงเซี่ยนลงจากรถม้า ฮูหยินฝางเดินออกมาจากในห้องข้างของจุดแวะพักระหว่างทาง โดยมีแม่นมอวี๋อยู่เป็นเพื่อน
นางตกใจมาก
“ท่านป้า!” แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปหาอย่างรวดเร็ว
“เป่าหนิง!” ฮูหยินฝางกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเด็กคนนี้ กลับมาก็ไม่บอกข้าล่วงหน้า รีบร้อน ทำให้ข้าเป็นห่วง”
“ข้าผิดเอง!” เจียงเซี่ยนขอโทษติดกันหลายครั้ง “ข้าแค่อยากลับมาแล้ว อยาก…” จนไม่อยากรอแม้แต่เค่อเดียว กลัวว่าจะทิ้งความเสียดายเอาไว้เหมือนชาติก่อน!
ฮูหยินฝางตบนางอย่างรักและสงสาร
เด็กสาวแต่งงานไปอยู่ไกลถึงซานซี จะไม่คิดถึงบ้านได้อย่างไร?
ยังดีที่ตระกูลหลี่ไม่ว่าอะไร
ทว่า…ต่อให้ตระกูลหลี่ว่าอะไร เจียงเซี่ยนอยากกลับมาก็ยังจะกลับมาอยู่ดี
ฮูหยินฝางนึกถึงคำพูดของเจียงเจิ้นหยวน แล้วยิ้มพลางจับมือของเจียงเซี่ยนและมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
สูงกว่าตอนที่แต่งงานนิดหน่อย แล้วก็ดูอ้วนขึ้นเล็กน้อย รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้น แสดงว่าอยู่ตระกูลห
