เจียงเซี่ยนไม่เคยกังวลว่าหลี่เชียนจะทำงานราชการพลาด และถึงจะทำพลาด หลี่เชียนยังอายุน้อย บางครั้งก็เป็นประสบการณ์และการฝึกฝนเช่นกัน ชาตินี้นางไม่อยากปกป้องหลี่เชียนมากเกินไป ทำให้หลี่เชียนเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกตัดเล็บ จนไม่มีความสามารถในการปกป้องตนเอง
“ข้าจะเตือนเขา” นางเอ่ยอย่างเฉยชา และไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ แต่ถามถึงเรื่องในวัง “หานถงซินเข้าไปอยู่วังคุนหนิงก็เกือบครึ่งปีแล้วเช่นกัน นางคงปรับตัวได้ใช่หรือไม่?”
“น่าจะปรับตัวได้กระมัง!” เจียงลวี่เอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ยินข่าวลือที่ไม่ดี อ๋องเจี่ยนควบคุมท่านหญิงตงหยาง ส่วนตระกูลหานก็สงบเสงี่ยม ไม่ออกมาก่อกวนอะไร แต่ต่อไปก็พูดยากแล้ว ช่วงนี้ไช่ติ้งจงจิ้นอันโหวค่อนข้างสนิทกับหานจง…”
เจียงเซี่ยนนึกถึงไช่ซวง และขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น นางกำลังครุ่นคิดว่าจะบอกเจียงลวี่หรือไม่ หลิวตงเยว่ก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้ว “คุณชายใหญ่ ท่านหญิง ซื่อจื่อมาแล้วขอรับ”
คนที่ถูกหลิวตงเยว่เรียกว่า ‘ซื่อจื่อ’ อย่างสนิทสนมแบบนี้ นอกจากหวังจ้านแล้วก็ไม่มีคนอื่น
เจียงลวี่กับเจียงเซี่ยนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เจียงลว
