เห็นรอยยิ้มอันเบาบางบนหน้าของเจียงเซี่ยน อวิ๋นหลินก็โล่งอก
ในความทรงจำของเขา ไม่ว่าเจียงเซี่ยนเจอเรื่องอะไรก็สงบนิ่ง แต่ครั้งนี้เข้าเมืองหลวงเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนกลับแลดูกังวลและใจร้อน ราวกับเมืองหลวงมีเรื่องที่ไม่ดีรอนางอยู่ นางอยากจัดการก็ไร้กำลังจัดการ จึงกระวนกระวายใจ และมักจะเหม่อลอย
เขาอดไม่ได้ที่จะถามหลิวตงเยว่อย่างละเอียด
แต่หลิวตงเยว่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร และกำลังคิดจะขอคำแนะนำจากเขา
สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจที่สุดคือ เมื่อก่อนไม่ว่าเจอเรื่องอะไร เจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนก็จะปรึกษากัน ทว่าครั้งนี้เจียงเซี่ยนกลับแค่เขียนจดหมายให้หลี่เชียนอย่างลวกๆ และตัดสินใจกลับเมืองหลวง
นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ดีที่หลี่เชียนส่งเว่ยสู่มาทันเวลา
แบบนี้ระหว่างทางเขาก็ผ่อนคลายได้หน่อยเช่นกัน
ไม่อย่างนั้นพาพวกองครักษ์ที่ฝีมือไม่เชี่ยวชาญไป เขาไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาด้วยซ้ำ กลัวว่าหากเกิดความผิดพลาด ถึงเวลานั้นเขาตายหมื่นครั้งก็ยากที่จะหนีความผิดได้เช่นกัน
อวิ๋นหลินถามเจียงเซี่ยน “เว่ยสู่อยู่ข้างนอก ท่านอยากพบเขาหรือไม่?”
“ให้เขาเข้ามาเถอะ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่
