“แน่นอน” เจียงเขียนเอ่ยนางเป็นคนแบบนี้ก่อนตัดสินใจจะคิดเยอะมาก แต่หากตัดสินใจแล้ว ก็จะเดินต่อไปอย่างแน่วแน่และไม่ถอยเด็ดขาด
ในเมื่อพูดเรื่องกลับเมืองหลวงแล้ว จะเจอเรื่องแบบไหนก็ไม่อยู่ในขอบเขตความคิดของนางแล้วเช่นกัน สิ่งที่นางต้องคิดในเวลานี้คือ จะทำให้กรมพิธีการอนุญาตให้นางกลับเมืองหลวงอย่างไร และจะเข้าวังไปปรนนิบัติไทยองไทเอาอย่างเปิดเผยอย่างไร“กรมพิธีการคงจะไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปอยู่ในวังทันที” นางเอ่ยพึมพำ “ตอนที่เพิ่งกลับไปอาจจะต้องอยู่จวนเจิ้นกั้วกง เวลานี้หานถงขินเป็นอองเอาแล้ว ในวังเปลี่ยนไปอย่างไร พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องนี้ยังต้องขอให้ท่านป้าช่วยสืบข่าว และหากพวกเราเข้าวัง ก็ยังต้องขอให้ท่านป้าช่วยจัดการเรื่องจุกจิกบางเรื่องด้วย”คนในวังต่างประจบประแจงเบื้องบนและกดขี่ข่มเหงเบื้องล่าง ผู้หญิงก่อนแต่งงานดูครอบครัวภรรยา หลังแต่งงานดูครอบครัวสามี เจียงเขียนก่อนแต่งงานเป็นท่านหญิงที่ถูกไทยองไทเอาประคบประหงม ทว่าหลังแต่งงานก็เป็นเพียงถูหยินของแม่ทัพระดับสองที่ไม่มีบรรดาศักดิ์และได้เลื่อนตำแหน่งด้วยการจัดการของท่านหญิง หากว่าเมื่อก่อนคนอื่นกลัวว่าเจียงเขียนจะเป็นอองเอา เจียงเขียนอยู่ในวังจึงได้รับการดอบรับจากผู้คนมากมาย ดอนนี้เจียงเขียนเหมือนมีจุดจบแล้ว แถมคนที่เป็นอองเอายังเป็นหานถงขินที่ดอนเด็กไม่ค่อยรักใคร่กลมเกลียวกับนางใครจะรู้ว่าพวกคนในวังจะเหยียบย่ำเจียงเขียนหรือไม่
