และในวังย่อมมีกฎในการเอาตัวรอด คนที่ไม่เข้าใจ … ขอน้ำชาสักอีกไม่ได้ด้วยซ้ำนี่ถึงเป็นสาเหตุหลักที่ฉิงเค่อลังเลนางคิดว่าเจียงเขียนไม่ใช่คนที่สามารถกล้ำกลืนฝืนทนได้และนางก็ไม่อยากให้เจียงเขี่ยนทำอะไรตามสีหน้าของคนอื่นเช่นกัน“ข้าไปเขียนจดหมายให้ถูหยินฝางดีกว่า?” ฉิงเค่ออาสาอย่างเกินหน้าที่ นางหวังว่ายูหยินฝางจะเกลี้ยกล่อมให้เจียงเขี่ยนล้มเลิกเรื่องกลับเมืองหลวงได้ “ท่านหญิงกำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว สองวันก่อนใต้เท้ายังเขียนจดหมายกลับมาถามว่าท่านอยากให้ถูหยินหานเสียบปิ่นหรือให้นายหญิงคังหรือนายหญิงเจิ้งช่วยเสียบปิ่น … ”ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้กับตระกูลเจียง หลังจากเข้าพิธีปักปิ่นเจียงเขียนกับหลีเซียนก็ควรเข้าหอแล้ว
เข้าหอแล้วก็จะเกิดทายาทมีลูกที่มีสายเลือดของตระกูลหลีกับตระกูลเจียง ทั้งสองตระกูลถึงจะเกี่ยวดองกันอย่างลูกต้องดามทำนองคลองธรรมหลี่ฉางชิงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ตอนไปภูเขาอู่ไถยังขอให้เสี่ยงทายให้เจียงเขียนกับหลี่เซียนโดยเฉพาะด้วย ว่ากันว่าเป็นมงคลมากและราบรื่นสมปรารถนาทุกเรื่อง หลีฉางชิงดีใจมาก และส่งคนส่งคำเสี่ยงทายไปเมืองกานอย่างเร็วที่สุดเรื่องพวกนี้ถูกหลีเขียนเล่าให้เจียงเขียนฟังเหมือนเป็นเรื่องดลกทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า หลีเขียนหวังให้เจียงเขียนเข้าพิธีปักปิ่นเร็วหน่อยมาโดยตลอดเจียงเขียนรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อยนางทั้งคิดว่าจะบอกเรื่องนี้กับหลีเซียนอย่างไร และคิดว่า
