ต้องเอาอะไรกลับเมืองหลวงบ้างก่อนที่ไทยองไทเอาจะจากไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง สามารถเลี่ยงได้หรือไม่ คิดหาทางทำให้ไทยองไทเอามีชีวิตอยู่อีกสักระยะได้หรือไม่ แล้วยังไป๋ขู่ … นางไม่รู้ว่าจะปลอบใจไป๋ขู่อย่างไรดีด้วยช้ำชาติก่อน … ไป๋ขู่ได้รับความทุกข์เรื่องลูกมากมาย จนสุดท้าย … ทุกครั้งที่ไป๋ขู่แท้งและนางไปเยี่ยมไป๋ขู่ ทั้งสองคนต่างก็ค่อนข้างพูดไม่ออก จนมีครั้งหนึ่งนางออกความคิดให้ไป๋ขู่ว่า อย่าคลอดเองเลย รับอนุภรรยาให้ไข่หยวนเจ็ดแปดคน คลอดลูกชายกับลูกสาวที่เกิดจากอนุภรรยากองใหญ่และเลือกคนหนึ่งในนั้นแล้วกัน ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ร่วงลงมาจากท้องของตนเอง ใครเป็นชื่อจื่อก็ได้ทั้งนั้น กระทั่งตั้งลูกชายของน้องชายของไข่หยวนเป็นชื่อจือก็ได้เหมือนกันเสียดายที่ทั้งสองคนก็เพียงแค่คิดตอนที่โกรธเช่นกัน ไป๋ขู่รู้สึกว่าการแต่งงานสิ้นหวัง ก็ยิ่งอยากมีลูกของตนเอง มีคนที่พึ่งพานางอย่างสุดหัวใจเวลานี้ไปขู่ชอบเฉาเขวียน แต่ลูกกลับตายไป จะเสียใจสักแค่ไหนกัน!คิดแล้วน้ำตาของเจียงเขียนก็จะร่วงลงมาแล้ว“เจ้าไปเขียนจดหมายให้ท่านป้าเถอะ!” นางเอ่ยอย่างเขื่องึม “ก็บอกว่าข้าฝันว่าไทยองไทเอาอยากพบข้า และข้าก็คิดถึงไทยองไทเอาแล้วเหมือนกัน จึงอยากกลับไปเยี่ยมไทยองไทเอาที่เมืองหลวง ให้ท่านป้าช่วยสืบเรื่องในวังหน่อย หากจำเป็น ยังต้องให้ท่านป้าบอกท่านลุง ให้กรมพิธีการอนุญาตให้ข้าเข้าเมืองหลวงด้วย”ฉิงเค่อขานรับและจากไป นอกจากเขียนจดหมาย
