ฉบับหนึ่งให้ยูหยินฝางตามคำสั่งของเจียงเขียนแล้ว นางยังแอบเขียนจดหมายอีกฉบับ บอกเรื่องที่หลี่ฉางชิงกับหลีเซียนเฝ้ารอพิธีปักปิ่นของเจียงเขียนอย่างอ้อมค้อมด้วย แน่นอนว่า … ตอนที่ให้เจียงเขียนดู นางหยิบแค่จดหมายฉบับแรกที่เขียนให้ยูหยินฝางออกมา ส่วนอีกฉบับเตรียมส่งไปให้ดูหยินฝางพร้อมกับจดหมายฉบับนี้
เจียงเขี่ยนไม่ค่อยกังวลทางถูหยินฝาง เรื่องพวกนั้นต่อให้ถูหยินฝางไม่ยอมช่วยนาง นางก็ให้ไป๋ขู่ช่วยได้เช่นกัน เพียงแต่ไป่ชู่กำลังอยู่ในช่วงเวลาหลังคลอดหนึ่งเดือน นางจึงไม่อยากให้ไป๋ขู่เป็นห่วงเท่านั้น จุดสำคัญยังคงอยู่ที่สาส์นที่ให้กรมพิธีการ ดังนั้นนางจึงเขียนจดหมายให้เฉาเขวียนกับหวังจ้านอีกคนละฉบับ ไปพร้อมกับสาส์นที่ให้กรมพิธีการหลังจากนั้นนางก็เริ่มเก็บหีบสัมภาระฉิงเค่อเอ่ยอย่างลังเลว่า “ต้องบอกใต้เท้าหน่อยหรือไม่ ใด้เท้ายังบอกว่าจะเชิญท่านไปพักที่เมืองกานลักสองสามวัน”“ข้าเขียนจดหมายให้เขาแล้วกัน” เจียงเขียนเอ่ย แต่กลับใจลอยเล็กน้อยวิธีที่ดีที่สุดย่อมเป็นรอหลี่เขียนกลับมา นางบอกลากับหลีเชียนแล้วค่อยไปเมืองหลวง ทว่าเพียงแค่นางคิดว่าวันเกิดของนางใกล้เข้ามาทุกที นางก็รู้สึกกังวลและไม่สบายใจ จนไม่มีช่วงเวลาที่สงบสุขแม้แต่เต่อเดียวไม่ถึงสองวัน พวกคนที่ติดตามรับใช้ข้างกายอย่างฉิงเค่อกับไป๋เจี๋ยก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงเชียนฉิงเต่อเสียใจเล็กน้อยที่ตนเองแอบเขียนจดหมายให้ถูหยินฝางกลับเมืองหลวง
